Respect

Te pas en te onpas. Vaak in de pas echter geregeld ook uit de pas. En als er dan uit de pas wordt gegaan, valt het niet mee om weer in de pas te komen. Vandaar ook deze bijzondere bijdrage. Van Jacco T. En een verhaal over Frits. Een weerklank uit het verleden. Geactualiseerd in het heden. Door het verhaal wat Marlies vertelde. Een zorgvrager met decubituswonden. Waar artsen zich over bogen. En de persoon in kwestie als een object beschouwden. Zodat bij Marlies de tranen in de ogen sprongen. En zij overweegt om een melding te doen. Een MIP formulier in te gaan vullen. Dit echter terzijde. Waar het om gaat is simpelweg om het woord respect. Jacco doet dit op de volgende manier: ‘welk respect hebben wij voor de patient”‘ Een simpele vraag. En de reden is ook al zo voorspelbaar: ‘misschien is het nuttig en leuk eens met z’n allen na te denken, te filosoferen, maar in elk geval bewust te worden of te zijn van het volgende.’
‘Als ik, als patient, ’s morgens wakker word, vind ik het heel vervelend als een of andere uitgeslapen verpleegkundige het laken en de dekens van mijn lijf af trekt zonder dat ik gewaarschuwd word of op een andere manier rustig de tijd krijg om wakker te worden.
Soms schrik ik zo erg dat ik me op de een of andere manier bedreigd voel. Tja, en dan wil ik nog wel eens meppen of mopperen. De dagen, die voor mij toch al hetzelfde zijn, beginnen dan erg slecht.’
‘Als ik, samen met mijn medepatienten, in de woonkamer zit en er zitten verpleegkundigen bij, gebeurt het vaak dat in mijn bijzijn gesproken wordt over gedrag en benadering van dit gedrag van een medepatient. Dat gaat mij eigenlijk niest aan. Zouden ze ook op deze manier over mij praten, terwijl er andere patienten bij zitten”‘
‘Als ik ’s middags, bijvoorbeeld in het weekend, niet naar therapie of naar de Clinghe kan gaan, wandel ik wat op de gang. Is dat dan toevallig tussen twee of drie uur en kom ik in de buurt van het kantoor, dan gebeurt het vaak dat ik te horen krijg dat ze dan aan het overdragen zijn. Ik moet dan doorlopen of ergens anders gaan zitten. Maar ik verveel me soms en wil dan wat aandacht, wat zou het fijn zijn als dan iemand van het personeel bij mij in de huiskamer zou komen zitten.’
‘Als iemand van het personeel mij zoekt en ik wat dromerig in mijn eigen wereldje over de gang loop, bijvoorbeeld in de buurt van de keuken en de verpleegkundige staat bij het kantoor, dan schrik ik me soms kapot van de schreeuw die over de gang dendert. Bijgekomen van de schrik realiseer ik me dan dat het mijn naam is die geroepen wordt. Ze schreeuwen nog een keer, misschien reageer ik niet snel genoeg, maar ja, wat wil je ook met al die medicatie. Waarom komen ze niet naar mij toe of zetten ze in elk gevl hun volumeknop wat lager” Als ik nou doof zou zijn of slechthorend…..’
Tussen acht uur ’s avonds en half tien worden we door het personeel begeleid om naar bed te gaan. Ik ben daar wel tevreden mee, want het lukt me gewoonweg niet uit de kleren en in bed te komen. Ik vraag me alleen af of ik niet een keer wat later naar bed mag, een uur of half elf, misschien wel elf uur. Er word me soms niet eens gevraagd of ik wel naar bed wil…
‘Ik doe het vaak in mijn broek. Daarom draag ik iets om dat op te vangen. Meestal word ik erdoor het personeel op gewezen dat ik naar het toilet moet. Ik sta daar zelf helemaal niet bij stil, dus vind ik dat wel een goede zaak.
Maar eigenlijk is ontlasting en alles wat daarmee samenhangt zo intiem, dat ik het prettig vind om daar op een ietwat discrete manier in begeleid te worden.
Vaak gebeurt het dat luidkeels gepoogd wordt om mij eraan te herinneren dat het zover is.
Ik voel me al zo hulpeloos wat betreft mijn ontlasting. Dan voel ik me helemaal een klein kind…
Respect. Een simpel woord. Alleen de impact laat zich niet altijd benoemen. Een wijze van bejegening die ertoe doet. In woord en gebaar. Niet door positie en macht. Waar nog geen twittertaal voor is uitgevonden. Tenminste, niet altijd door mij als zodanig word verstaan. Maar ook dat kan aan mij liggen…
En Frits”! Die bewaar ik tot… morgen!