Gevallen

Even was daar dat moment van euforie. Het doek was gevallen. Het CDA had de stekker eruit getrokken. En ik spoedde mij naar huis. Liet mijn fantasie gaan en zag vervroegde verkiezingen in het vooruitzicht. Voorlopig geen extra bezuinigingen. Het Centraal Plan Bureau werd, met dank voor de moeite, met weekendverlof gestuurd. Ik zag Samson in de wandelgangen spurten. De geest van Geert die, wederom, uit de fles kwam. Want in mijn fantasie kan ik wel wonen. Weliswaar bij wijze van spreken, maar dan nog…
Gevallen zijn de volksvertegenwoordigers in Limland. De enige provincie waar de PVV met die twee niet nader genoemde partijen dacht het voor elkaar te hebben. Maar dat was dit keer buiten de waard gerekend. De waard noodde de gedeputeerden voor een lunch. Met de Turkse President nota bene. In conclaaf. Met Geert die ergens in Den Haag verwijlt. Geert zei nee. En het woord van Geert is heilig. Bij zijn onderdanen. Zijn volgelingen. Adepten in bijzondere zin. Nederlanders in buitengewone mate. Hollanders voor een buitenstaander. En daar lijkt het dan weer mis te gaan. Nu is Nederlands nog steeds verplicht op scholen, maar kan het voor een provinciaaltje als ik soms moeilijk te volgen zijn. In die zin dat er, juist in Nederland, nog weleens verschillende talen gesproken kunnen worden. Zet een Fries, een Limburger en een Zeeuw aan een gesprekstafel en zie wat er gebeurt. NIETS! Helemaal niets. Want zij verstaan elkaar niet. Wel heerlijk rustig. De andere kant is echter dat zij ook tot niets komen. Totaal niets. En dat kan nu ook weer niet de bedoeling zijn. Tenminste, voor zover ik het nog kan volgen.
Jammer! Ik had me hier toch wel over verheugd. Het poldermodel roept nu eenmaal veel vraagtekens op. Want als de polder onderstroomt dient Henk B. zijn laarsjes aan te trekken. Mogelijk dat hij zijn lieslaarsjes bewaart tot zijn vriendin het teken geeft. Alles uit Henk trekt. Behalve dan zijn laarsjes. Want die stinken zo heerlijk naar stront. Van de mest die nog niet is uitgereden. En dan dat een kick geeft, daar weer onze Henk weer alles van. Door de week op werkbezoek om in het weekend eens gezellig door te kachelen. Met het vuur van een volbloed. Denk ik dan. Met mijn, ongekende niet nader omschreven fantasie. Zoals ik af en toe ook denk dat wij, met z’n allen, in een ongekende fantasiewereld verkeren. Waar hooguit kwaadaardige mannen en een enkele boosaardige vrouw de dienst uitmaken. Maar ook dat kan ik totaal verkeerd zien. Waarop ik dan weer mijn fantasie de schuld in de laarzen probeer te schuiven. Komt het uiteindelijk toch allemaal weer goed.
Goed! Wat valt er nog meer te liegen. Hooguit dat de krant, als objectief medium,wel degelijk door de verpakking de inhoud weet te verdonkeremanen. En dat doet mij ook wel weer vreugd. De schone schijn waarachter leed verborgen gaat. Leed wat zich niet altijd op de voorgrond weet te plaatsen. Zoals de opluchting die zich voordoet wanneer minister Leers op basis van nieuwe informatie over de herkomst van de moeder van Josef heeft geconcludeerd dat het Alkmaarse asielzoekertje niet hoeft te worden uitgezet. Door de feiten nogmaals onder ogen te zien. Maar wat mogelijk gezien moet worden als een gebaar. En zeker geen bedoeling heeft al die andere uitgeprocedeerde asielzoekers een vergelijkbare overweging mee te gaan geven. Dan blijkt wat de impact van de krant als medium kan zijn.
Of dat andere bericht. Het hondje van de buurt wordt uitgelaten en doodgereden. Sorraya liep aan de lijn, maar kwam toch onder een auto terecht. “Eerst was ze plat, toen werd ze heel dik. We gingen gillen en huilen. We hebben Sorraya in handdoeken gewikkeld en op een bankje neergelegd. Zo zielig” Het drama voltrok zich op een woonerf. En voor hetzelfde geld had het een kind kunnen zijn. Het is gezegd. Geld. Niet dat dit gelukkig maakt, maar handig is het wel. Vooral als we straks komen te weten hoeveel centen we tekortkomen. Misschien is het dan verstandig om ook de cent opnieuw in te voeren. Want van dat afronden word ik ook niet altijd even gelukkig…
Tot…morgen! Nieuwe ronden, nieuwe kansen, oude verhalen dan maar weer!