Let there be… Piet

Zou het nu in blijde verwachting of in blijde afwachting kunnen zijn” De vraag, mijn beste lezer, laat zich op dit moment niet geheel beantwoorden. Ver dan wel af scheelt slechts een letter. En waar de verwachting hoog gespannen kan zijn, laat een afwachtende houding veel meer de omstandigheid toe. Althans, alles dan in een zekere zin. En van die zekere zin hangt straks weer een vervolg af. Voor zover van een vervolg sprake kan zijn. Ook dat hangt dan weer samen met de omstandigheid. En gezien het feit dat de omstandigheid op dit moment nog in de lucht hangt, kan er zelfs geen sprake zijn van een toeval. Want, zoals je bekend is, toeval bestaat niet. Hoe dit ongekende avontuur verder zijn beslag krijgt” Dan hangt af van het avonduur. Want het avontuur wat in het avonduur door een samenloop een toeval krijgt, laat zich niet met medicijnen bestrijden.
Toch houd ik goede hoop! Want het kan haast niet anders dan dat straks een helder licht deze duisternis weet te klaren. En tot dan…

overbelicht! Bewogen! Alles wat fout kon gaan, ging fout! En zo hoort het ook! Dat breekt het statische geheel! En dan heb ik het eigenlijk over al die momentopnames die zijn gevangen. De keuzes die zijn gemaakt en de interpretaties die worden gegeven. De reden vaak in het ongewisse latend. Of, nog anders gezegd, gewoon de samenloop in een gat proberen te vangen. In dit geval de sluiter het werk laten doen. En het kaartje dat niet veel later…

niet zozeer avondvullend. Maar dat kan ook niet de bedoeling zijn. Een veelvoud van individuen dewelke met een opdracht aan de loop zijn gegaan. Waarbij de eigen creativiteit een glansrol speelt. En waar de willekeurige voorbijganger zijn gedachten over kan laten gaan. De kleur, de compositie en een veelvoud aan variabelen. Gelijk zoveel mensen ook zoveel zinnen naar voren kunnen brengen. Om over de anderen maar te zwijgen…

Tjerk was er en Jet. Oostvaardersplassengangers. Voor zover dat in dit beperkte betoog nog aan de orde kan komen. Edoch, nu komt. Jan, die zich laat portretteren. Een statiefportret. Geenszins een staatsieportret. Wat eigenlijk ook niet had gekund. Tenslotte heb ik hem al weten te vangen met die zeepbellen. Op een ander moment. Tijdens een andere gelegenheid…

en Burgemeesterpiet. Een beeld dat doet denken aan een Heer van Stand. Een notabele. Geenszins van de oude stempel, maar toch…
Een eigentijds persoon. Met een eigentijdse bril. Waarover hij, in zijn toespraak, ook melding van maakt. En waar ik dan weer niet aan ontkom is om juist die foto naar de courant te sturen. Onder de noemer van:
Het is dat Burgemeesterpiet sinds zijn ambtsaanvaarding een andere bril heeft…
maar anders was hij in de duisternis mogelijk verloren gegaan…

Als grappig bedoeld. Dat spreekt voor zich. Maar of de goegemeente dat ook zo ziet…”!

een biertje in ‘De bonte bengel.’ Niet zomaar een biertje. Ook dat spreekt voor zich. En kenners zeggen dat… jawel, rechtstreeks uit het vat! Gezondheid in deze! Proost kan echter ook!