Briefbericht

Alkmaar, 12-09-’12.
Beste Wik,
mijn goede moeder is 01-08-2012 overleden aan de gevolgen van Alzheimer. Na 85 jaar was haar lichaam totaal op. Haar geest liep sinds 2004 steeds verder van haar weg.
Bij de crematie werd mijn rede + een voorrede voorgelezen door een nicht van mij. Mijn neef las een verhaal van Guus Kuijer voor, Madelief en de begrafenis van haar oma. Een andere nicht van mij las het bekende gedicht “Ik ben voor niemand iemand meer” voor.
Alle teksten maakten grote indruk op de aanwezigen.
Een aantal (18) mensen wilden je gedicht hebben. Ik heb ze dus een kopie gegeven zonder de toestemming van You. Ik ben dus nu te biecht bij You. Als je munten wil zien voor de kopien dan hoor ik van You. Met vriendelijke groet,
Jan R.

/ De naam van de dichter is genoemd in Driehuis. /

Dat ontroert mij. Niet alleen dat dit ontroert maar ook het gegeven dat mensen een niet bekend gedicht door een niet bekend mens heeft weten te raken. Te beroeren als het ware. Hetgeen mij dan weer tot het volgende brengt:

IK BEN VOOR NIEMAND IEMAND MEER

Mijn gerimpelde, gekneusde lichaam

Mijn krakkemikkige geschuifel

Mijn beven, onophoudelijk

Mijn druppelende, nutteloze onderstel.

Mijn sjofele verschijnen

Mijn kromgetrokken bast

Mijn uitgebluste ogen

Mijn afhankelijk’ wezen

Mijn gevoel, een beschimmelde gatenkaas

door

Mijn minimale zijn.

Ben ik voor iemand niemand meer

Ben ik, die ooit eens was

Ben ik voor niemand iemand meer”

 En het is dan die samenloop die zich weer eens voordoet. Het volgende bericht vind ik in die bundel. Van Elaine. Goudsblom in dit geval. De eerste sponsor van ooit ‘Wikken & Wegen.’

Lieve Wik

(vind ik zo leuk staan!)

Bedank voor je steun en toe-

verlaat deze dagen.

Ik vond het afschuwelijk,

maar dit hielp me er

doorheen.

Geen gezeur, het is eerlijk

waar! Ik vind het fijn

als je op deze manier de

tijd voor me neemt.

Veel liefs,

Elaine.