Hans klinkt als een Klok

Nog nooit zo maszaal besodemieterd! Ja, je leest het goed! Uitstekend zelfs. Het heeft dan ook weinig van doen met de Nederlandse Taal, laat staan met mogelijke varianten hiervan. Om van een dialect maar te zwijgen. En dat gedurende ruim twee uur! Twee uren die wij, enigszins ademloos, met vele andere doorbrachten. Met Hans als gangmaker! Een avond vullend programma, waar wij de grote hoop muntjes voor bij elkaar brachten. En met ons al die anderen; ook die lieten zich meesleuren in het ongekende gemak waarmee Hans ons zijn wereld toonde. De wereld van magie, de wereld van de illusie, de wereld van het optische bedrog. Waar ongekende kunsten de boventoon voerden, waar het klappen der zweep gepaard ging met handstanden van ongekende klasse. Waar eenvoudige hoela’s de hoep lieten draaien, en waar de ringen schalks in elkaar overgingen. Een speeldoosje de eenvoud weergaf en het weergaloze borg stond voor dat ongekende. In de wetenschap dat je wordt besodemieterd en de vragen hoe hij dat weet te flikken, onbeantwoord blijven. Een gloeilamp die uit zichzelf beweegt, het razendsnelle wisselen van man en vrouw, de truc met de duo’s, dan wel de magie van het niet zichtbare: een vleugel die, hemelwaarts, al spelend een koprol weet te maken, de pianiste die zich eerst als slangenvrouw liet zien. En een veelvoud van trucs als apotheose van een avond…
Dat alles met de flair van een man ‘op leeftijd’. Ook al ruim de veertig gepasseerd en tussendoor blijkgevend van zijn voorkeur: mannen. Met een droog gevoel voor humor, zijn passie uitspelend. Want passie moet het zijn. Passie geeft de mogelijkheid om hier een bestaan op te kunnen bouwen. Passie als levenskracht. Een publiek dat, ademloos, zich overgeeft aan die imaginaire wereld. Het licht en geluid, de dans van het verdwijnen en verschijnen, vuur wanneer een act daarom vraagt, water om in te verdrinken, laat staan de zwaarden die menigeen doorklieven. Een variant op het doorgezaagde weesmeisje en de letterlijke uitvoering van een halfzus die,zonder bovenlichaam, een karretje, dit keer niet op de zandweg, maar over het toneel ten tonele voert.
Kun je je iets bij deze woorden voorstellen” Ik stel van wel. Maar mocht dit niet zo zijn: Hans Klok, The Houdini Experience. Nog meer dan de moeite waard!
Dan vallen mijn bezigheden vandaag in het niet. Niet dat ik, op mijn manier, ook trucjes weet te bedenken om het onmogelijke met mijn toestel om te zetten in een mogelijkheid, maar meer om eigen creativiteit een ondergeschikte rol te laten spelen. Want rollen dienen nu eenmaal om uitgespeeld te worden. Althans, wanneer een zekere mate van spel dit vraagt. De vraag is echter wanneer een rol een rol is, wanneer de realiteit er zorg voor draagt dat echtheid wordt verondersteld. En met echtheid dan wel oprechtheid heb ik nog menig appeltje te schillen of zou het iets met eerlijkheid te maken kunnen hebben…”! Ach…