Voor Hans

Leven. Je kiest voor het een en verliest het ander, je kiest voor het ander en verliest het een. Andere keuzes doen zich ternauwernood voor. Een gegeven. En dat roept dan weer vragen op. Niet bij mij dit keer. Want ik houd me liever bezig met mogelijke antwoorden. Pedant” In zekere zin wel, hoewel ik ook nu aan overtuigingskracht in kan boeten. Waardoor het verhaal omtrent een boetedoening weer aan zeggingskracht toeneemt. Zeggingskracht. Een woord wat niet zo zeer bij herhaling de koppen haalt. Ook daar draait het om. Koppen. Wat allemaal gepaard kan gaan met de kracht van de geest. De vlammende betogen. De inzichten die worden tentoon gespreid. De denkrichtingen die worden ingeslagen. En de strekkingen die daar dan weer mee bedoeld kunnen worden. De onnavolgbaarheid van het gedachtegoed van de ander. Geregeld gaat het nu eenmaal om de ander. Zeker als je twijfelt aan jezelf. Waarbij de uitspraak gekoppeld aan de twijfel (niet inhalen!) in het geweld van alledag teloor gaat.
Groter groeien. De pijn die dit veroorzaakt. De medicijnen die het af laten weten. De balans die zich geregeld voordoet. De onlosmakelijkheid van willekeurige momenten. Situaties desnoods. Noem het en ik zal dit bevestigen. Hoe vaak heb ik niet op kruispunten vertoefd” Wat brachten toen ooit mijn keuzes” Achteraf gezien wel degelijk vormen van voorspoed. Tegenspoed was iets wat heel snel verdween: behalve in die momenten waarop die tegenspoed weer eens de kop op stak. De kop opsteken. Gelijk de suggestie die werd gedaan in de vorm van ‘kop op, er komen andere tijden.’ Die kwamen dan ook, alleen … het geduld werd daarin wel weer een ‘schone zaak.’
Onnavolgbaar viel mij vandaag ten deel. Nu kan ik me daar ook wel het een en ander bij voorstellen. Mijn invallen zullen altijd wel gepaard blijven gaan van de uitvallen aan gene zijde. Dat vrinden, neem ik hooguit mijzelf kwalijk. Dat ook heeft te maken met hetgeen ik mezelf heb opgelegd. Het schrijven van (meest) irrelevante gebeurtenissen. Zaken die mij beroeren, waar ik hooguit een enkeling deelgenoot van weet te maken. Wat uit de losse pols weg filosoferen. Een manier om me bewust te blijven van het feit dat ik ben, dat ik denk, dat ik me op glibberige wegen begeef. Hetgeen vandaag ook weer letterlijk aanwezig is. Mij aan de verplichte nummers onderwerp. Met een heel andere intentie, dan mogelijk gangbaar is. Dit geheel als baarlijke nonsens af kan doen. En tegelijkertijd weet dat dit voor mij een soort van ontlading, dan wel een ontspanning is. Weer eens wat anders dan dat ik bewust in en niet veel later, na het vasthouden, weer uitadem. Een oefening. De vraag die ik uit de weg ging, en het antwoord wat ik nu weet te geven. Als gegeven! Ook niet meer dan dat! Dag dag, tot morgen!