Landjuweel Ruigoord

Tegen het einde van de jaren zestig van de 20e eeuw steekt een bevrijdende en vernieuwende wind op in de samenleving en maatschappij van de westerse landen. Die frisse bries is nog niet uitgewaaid in het mooie jaar 1973.
idealistische kunstenaars, activisten, intellectuelen en vrijdenkers kraken ten westen van Amsterdam de leegstaande kerk, pastorie en enkele vrijwel onbewoonbare huizen in het al half afgebroken dorpje Ruigoord bij Halfweg.
De gemeente Amsterdam wil er een nieuwe haven graven en daar een groot petrochemisch complex vestigen. Maar investeerders komen niet omdat in hetzelfde jaar 1973 de grote, wereldwijde oliecrisis uitbreekt. Daardoor kunnen, fortuna favet fatuis, de kunstenaars voorlopig blijven zitten. Een enorm, met zand opgespoten gebied rond het dorp blijft braak liggen en ontwikkelt zich alras tot een befaamd natuurgebied.
Dan begint een wonderlijke geschiedenis van een handvol idealisten tegen grote belangen, ecologie versus economie, piepklein dorpje tegen het grote Amsterdam. Een historie van aktie en strijd, festivals en feesten, reizen en expedities, na veertig jaar uiteindelijk uitmondend in de Culturele Vrijhaven Ruigoord – een officieel kunstbedrijf met uitvoeringsruimten voor podiumkunsten en ateliers en studio’s voor scheppende kunst. En nog steeds herkenbaar dorpje tussen weitjes en bossages, een vreemd element in levendig contrast met het inmiddels aangelegde grootschalige havenindudtriegebied.

Ruigoord. Ergens ten westen van Amsterdam Waarvan de geschiedenis momenteel te boek wordt gesteld. Of in ieder geval een poging wordt ondernomen. Waar dan de Stichting Landjuweel weer een rol inspeelt. Op 23 juli 2013 wanneer dit boek wordt gepresenteerd tijden het Landjuweel festival op Ruigoord. Waarbij de eerste 350 voorintekenaars worden uitgenodigd voor een speciale releaseparty. En waarbij wordt vermeld dat door voorintekening de financiering van dit boel mogelijk wordt gemaakt. Opdat eerder genoemde economie zich dankzij verantwoord papiergebruik zich ook ecologisch kan gaan manifesteren. Tenminste, dat stel ik mee voor.
Het kan soms wat wonderlijk lopen. Zo liep ik mij te verwonderen omtrent die sequentie opdracht van Eric. En kwam uiteindelijk op het volgende terecht. Zie hier mijn resultaat, terwijl ik onderwijl een bezoek bracht aan mijn vader. Op de Algemene begraafplaats, een plek waar ik zo af en toe wat kan verwijlen. En met dat verwijlen kwam weer wat later…

ach iedere stap uit mijn verleden is geschiedenis, iedere stap in mijn heden gaat verloren in de toekomst. Het is slechts aan de mens om stappen uit het verleden naar het heden richting de toekomst te brengen. Gelijk misschien de fotografische bijdrage van vandaag in afwachting van die van morgen…