Zoef, zoef…

Van dat groene knollenland geloof ik wel. Maar dat ik moeite heb met een bepaalde mate van parmantigheid, dat weet ik wel zeker. Laat staan dat er ook nog sprake is van enige charme. Daar zou je toch eigenlijk niet aan moeten denken” Charmante parmantigheid. Prachtige woorden, indien je daar ook de vele voorbeelden aan je geestesoog voorbij laat gaan. Niet in de laatste plaats wanneer er ook nog sprake is van geluid. Noten in deze. Muzieknoten wel te verstaan, afkomstig van een fluit en voor zover ik weet, een trommel. Een trommel die zich momenteel bevindt in Haarlem. Een trommel die, uiteindelijk, aan 1000 medewerkers een flexibele werkplek belooft, en voor het luttele bedrag van 45 miljoen euro een revitalisatie heeft ondergaan. Een soort van plastische chirurgie. Te vinden aan de dreef, bij Provinciale Staten. Mogelijk op termijn geen Provinciehoofdstad meer. Zeker als het aan Plasterk ligt. Maar die vraag doet zich momenteel niet direct voor. Plasterk zit nog in de periode van het masseren. Piqueren zal hij op een ander moment dienen te doen. En dat hij daardoor gepikeerd raakt, zal ik zeker niet ontkennen.
Een verhaal kreeg ik in een mail van Kees. Nu zou ik niet weten waar ik het over zou moeten hebben. De laatste dagen stonde wat in het teken van de levend dode taal Latijn en lijkt het mij vandaag een uitdaging om een brug tussen hazen, trommel en de duinen rond Haarlem te gaan slaan. Want een ecoviaduct heeft vandaag zijn opwachting gemaakt. De ree dan wel andere herten (dam-, en edelherten misschien”) hebben nu de mogelijkheid om de Veluwe te verlaten en zich, gelijk 200 jaar geleden, door Nederland te gaan verplaatsen. De kosten van deze operatie bedroegen 55 miljoen. En dan heb ik het nog steeds over die vermaledijde euro. Want de kosten van het levensonderhoud stijgen, terwijl de koopkracht behoorlijk aan het dalen is. Een Gouden boekenbal met zwarte bladzijden: dat zal een behoorlijke portie inkt gaan vergen. Wat zaken uit de losse pols, wat zaken vanaf de wat lichtere kant bekeken. Laat het weer het weer wat afweten is het de politiek dan wel het Centraal Bureau voor de Statistiek, dan wel DNB of een bureau dat zich bezig houdt met Rating, dat de omstandigheden in een donker vijftig tinten grijs ten onder laat gaan.
Ik trek me terug. Raam dicht, de elektrieke deken aan, de Vriend in mijn hand en Charles den Tex die er met mijn gedachten vandoor gaat… ik vind dit uitzicht bijzonder behaaglijk. Al was het alleen maar om dehuidige kommer en de broodnodige kwel het hoofd te kunnen bieden. Zeker gezien in het licht dat er, momenteel, op meer dan 1 plek boekenballen plaatsvinden. En dat op boekenballen nog wel eens ballen kunnen gaan rollen…