Toeval

Omstandigheden daargelaten, heb ik nog weleens de neiging om omstandigheden wat naar mijn hand te zetten. Klopt deze constatering wel”! Ik durf dit ernstig te betwijfelen! Het heeft er op deze manier veel van dat de omstandigheden zich zouden kunnen laten manipuleren. In zekere zin is dit ook zo. Zeker wanneer er ook nog sprake is van een samenloop. Hetgeen dan weer onder de noemer toeval door het leven gaat. Waarbij in dit kader absoluut geen sprake is van een insult. Een epileptisch insult wel te verstaan. Epilepsie met als synoniemen: vallende ziekte en morbus sacer. (sacer, Latijn, betekent heilig en vervloekt). Een oude naam is morbus lunaticus, wat letterlijk maanziekte betekent. Men onderscheidt ‘echte’, ‘genuine’, idiopathische of cryptogene epilepsie (allemaal namen voor dezelfde zaak) van symptomatische epilepsie. Bij de cryptogene epilepsie ligt de oorzaak in de erfelijke constitutie; dat is: in het duister (zoals het woord crytogeen aangeeft).
Hetgeen mij dan weer brengt bij het woord duister. Zijn het duistere zaken waarmee wij mensen geregeld in aanraking komen” Zijn het zaken die het daglicht niet kunnen velen” Geenszins! Ik kwam een met de hand geschreven verslag van mijn vader tegen. Tijdens mijn bezigheden in het kamertje waar ik me vaak onledig weet te houden. Onzalige onledigheid, tot schrik van Ria. En toch valt er enige vooruitgang te bespeuren. Was het alleen maar door het vullen van ledige dozen.
Jaarverslag 1979.
Het was niet te geloven, die 24e januari… er raasde een sneeuwstorm over het Alkmaarse heen. Zodanig, dat de overkant van de straat niet meer te zien was. Het onweerde en het lichtte dat het een lieve lust was en, wat het ergste was, er zou een Nieuwjaarsreceptie zijn! Om half drie begonnen de bestuurderen van de brandweer elkaar te bellen en zich af te vragen of de receptie nog doorgang moest vinden. Enkele bijeenkomsten van andere gemeentelijke diensten waren reeds afgezegd. Maar ja, tenslotte moesten we er bij brand ook uit, dus waarom nu dan niet. Doorgaan, dat werd het parool. De Commandant met een pruttelende Golf-auto is gek op glijden en glissen met zo’n stuk blik en haalde de wat voorzichtige secretaris van huis. Klokke zes uur kwamen de eersten al binnendruppelen in Het Gulden Vlies en waarachtig, het werd nog druk ook. De Oppercommandant verscheen en alle oude jongens waren er weer.
28 bladzijden later komt mijn vader aan het eind van zijn verhaal. Wanneer hij zijn dank uitspreekt omtrent de welwillende aandacht die hij genoot. En dat hij genoot is welhaast vanzelfsprekend. Zijn jaarverslagen werden bijzonder geapprecieerd. Het kon haast niet anders dan, als hij daar eenmaal voor ging zitten, sigaretten erbij en desnoods nog een hartversterkertje, lekker met de taal aan het werk ging. Mijn pa, die met zijn pa en een oom al jaren op de Algemene begraafplaats in Alkmaar rust. Met zijn brandweerpet in de kist die mogelijk voor een belangrijk deel vergaan is. Gelijk het leven na de dood verder vergaat. Of doorgaat met verder gaan. Vergaan als het ware…