Reflectie

Niemand ontkomt eraan! Gelijk het wisselen van de seizoenen, zal geen dag hetzelfde zijn. Zal zelfs het leven van de gemiddelde mens zich kenmerken door dat het leven geen moment hetzelfde is. Hoewel, daar valt natuurlijk wel het een en ander over op te merken. Veelal zal een bepaalde mate van herhaling een rol kunnen spelen in de beleving. Noemt men dat voor het gemak sleur maar blijken geregeld rituelen te zijn. Hetgeen dan weer houvast geeft aan de dagen die zich voordoen. Hangijzers die zich als reddingsboeien voordoen. Of in ieder geval pogingen ondernemen om de dag met een vaste regelmaat door te komen. Voor mensen die nog voornemens hebben. Anders is dit voor mensen waarbij eenzaamheid een belangrijke rol is gaan spelen. Eenzaamheid waarbij de spiegel die zich voordeed schuilgaat achter het waas van alledag. Waarbij de sociale component verloren is gegaan. Het uitzicht dat ontbreekt en de hang naar die andere wereld. De wereld van de totale en finale rust. De pauze die zich kenmerkt door de oneindigheid waarin men is komen te verkeren. De omzetting van eindigheid naar oneindigheid. En het is dit schouwspel dat ik heb laten uitvergroten. Nog geheel in de verpakking. Een blauwe beschermlijst, een folie dat het geheel bij elkaar weet te houden. En de daaraan gekoppelde afwachting. Van een ander object dat ik besteld heb. Deel twee van twee ontvangen, deel een van twee nog ergens onderweg. Afwachten is het parool. Hoewel ik dit graag net andersom had gezien.

Gisteren was het een dagje anders. Het terrein van Duin & Bosch in een andere hoedanigheid. Het verdwijnen van afdelingen die, in 1967, de mensen die vanuit Medemblik naar Castricum verhuisden, onderdak verschaften. Het Provinciaal Ziekenhuis dat daar gevestigd was, de deuren sloot en de geheel mannelijke bevolking overplaatste. Noord-Holland dat als enige provincie in Nederland een drietal Psychiatrische Ziekenhuizen bestierde. Santpoort, Medemblik en Castricum. Koningsduin, De Kaap en Westlinge als nieuwbouw presenteerde. Koningsduin is plat. Compleet verdwenen. Juist op die plek wordt nieuwbouw gepleegd. Een complex dat zich zal gaan richten op opname. Westlinge dat plat gaat, Schellingkbosch dat verdwijnt en de landschappelijkheid van ooit dat terrein van 88 hectare dat een andere toekomst tegemoet gaat. De borden die nu nog een deel van het terrein bewegwijzeren. De Clinge, de Dansende Duinen en het Administratiegebouw dat geschikt zal worden gemaakt voor de huidige populatie. Waar ooit de Directie was gehuisvest. De verschillende hoofden van Dienst. Personeelszaken. Het huidige Human Resource Management. De ruimte van de receptie, het verblijf van de Avond, Weekend en Nachthoofden. De doorgang naar de keuken. Ook voormalig. Veranderingen. En wat beelden. En die uitvergrote foto op aluminium. Ik bedacht de titel reflectie. Een titel. Opdat het beeld past. Het beeld van de verandering. Een beeld met een centraal perspectief. En in dat perspectief luid ik de zondag uit. De wind uit het oosten die de kilte weet te bestendigen. En het is juist die kilte die een verlangen laat opwellen: de tijd die toen anders was. Een tijd die doet denken aan behaaglijkheid. Een tijd van discutabele warmte. Maar dat zal waarschijnlijk de herinnering zijn: naarmate de tijd vordert is de beleving aan verandering onderhevig. Of misschien was het toen wel warmer…