Vrijdag, koffieapparaat

Vrijdag, 19 april 2013.
Voor de werkende klasse, ooit omschreven door een psychiater uit de Willibrord als loonslaven, nadert het weekend en raakt de werkweek voorbij. Het hangen bij het koffieapparaat en de plannen die daar ten aanzien van het weekend zullen passeren, voor een groot deel een raadsel. Want dat koffieapparaat staat niet meer op mijn programma. De dagelijkse dingen die passeren zijn meer aan mij besteed. Het bedenken van het eten. De navenante boodschappen. Het besef dat er nog voldoende geld in huis is om die boodschappen te kunnen doen. Of dat betalen met een pinpas. Indien de bank niet wordt aangevallen door mensen die er een sport van weten te maken om die vormen van betaling in een chaos te veranderen. Dat geeft niet alleen een afhankelijk, maar ook een heel kwetsbaar gevoel. Te makkelijk ga ook ik er van uit, dat die computer zelfstandige in staat is om die problemen het hoofd te bieden. Hetgeen geenszins het geval blijkt te zijn. De aanrader van het Nibud: zorg voor voldoende cash geld in huis. Hetgeen de kans op een overval op een willekeurig huis in een willekeurige straat door willekeurige mensen weer verhoogd. En daar zitten die willekeurige mensen dan weer niet op te wachten. Neen, zij zitten te wachten op mensen die bereid zijn wat te doen aan de eenzaamheid waaronder velen gebukt gaan. Maar ook dat heeft veel weg van de ver van mijn bed show. En ver van mijn bed was deze week in het bijzonder. Straks, wanneer deze tekst verschijnt, zullen wij op de terugreis zijn. Vanuit Rome gewoonweg weer in Alkmaar arriveren. En schreef ik deze woorden op de zondag voorafgaande aan deze bijzondere week. Want wij vlogen. En mijn ICD reisde dit keer voor de eerste keer met mij mee. En daar stond ik niet veelvuldig bij stil,aan de vooravond van deze stedentrip. Want ik keek niet tegen het vliegen op: meer bij de detectiepoorten waar ik doorheen zou moeten gaan. En de pillen die mee zullen reizen. Italie. Nooit geweest, maar wel geregeld aan gedacht. Was het alleen maar om het Latijn: gelijk in het volgende gezegde. Mors Ultima Linea Rerum. De dood. Als uiterste grens der dingen. Morgen is het zaterdag. Dan hoop ik een eerste beschouwing te kunnen gaan schrijven. Tenminste…