Get your kicks… I am 66!

Maandag. Klinkt vrij ordinair. Waarbij ordinair dit keer voor gewoon staat. Extraordinair niet veel meer is dan buitengewoon. Hoewel buitengewoon weer de neiging heeft om van het voorspelbare af te wijken. Buitengewoon gewoon klinkt alsof er niets nieuws te melden valt. Zo gewoon is buitengewoon. Maandag, een dag als alle voorgaande maandagen, maar toch met een speciaal tintje. Simpelweg door die enkele Nederlandse vlag die nog steeds wat wappert. Misschien vergeten is om binnen gehaald te worden. Of misschien nog even blijft hangen om mijn maandag, deze dag, 6 mei 2013, nog van een feestelijk tintje te voorzien. Niet dat ik mij vandaag, maandag, op een enkele festiviteit heb voorbereid. Mijn moment ligt besloten in de afgelopen zaterdag. Een dag waarbij werkers de mogelijkheid werd geboden om de volgende dag het offer aan Bacchus te gaan bagatelliseren. Voor zover offers te bagatelliseren zijn. Offers breng je immers. Soms gaan offers gepaard met het plengen van tranen. Maar daar kan nu geen sprake van zijn. Mogelijk een enkele traan die zich in een ooghoek ophoudt, wacht op die enkele emotie die een rol zou kunnen spelen, dat ene moment dat de ziel van zijn weet te raken en het volgend moment in de totale vergetelheid verdwijnt.

Vandaag een tiental plaatjes. Plaatjes die iets vertellen omtrent de dag van vandaag, waarbij ik weinig schokkends te melden heb. Nu maak ik over het algemeen ook weinig schokkende dingen mee, en dien ik het simpelweg te hebben van de eenvoud welke zich voordoet op mijn pad. Neen, ik ben geen artiest: die is immers altijd onderweg (om met mijn vriend Freek aan de haal te gaan). De conclusie dat je op het eind van die weg helemaal alleen bent tenslotte, deel ik voor een deel. Wanneer ik echter opga in het geheel, zal daar geen haan naar kraaien (zoals ik vanmiddag op dat evenementen terrein zowaar een haan hoorde kraaien, gansen hoorden gakken en hun baldadigheid feestvierden in een tweetal zand- dan wel waterbakken waar een gemiddeld Nederlands kind gedurende een bepaalde periode in zijn dan wel haar leven lekker met zand en water in zat te rotzooien, taarten te bakken, dan wel zijn speelgoederen onder dat zand bedolf en niet veel later zijn moeder attendeerde op het vinden van een schat…

Het gaat weer eens nergens om. Hooguit dat ik vandaag mijn voorkeurswinkel wederom met een bezoek mocht confronteren, Irma zowaar deelgenoot wist te maken van mijn in Plus geplaatste foto onder de rubriek Plaatje en mijn bestelling voor mijn eerst verkochte foto aan de specialisten van het HEMA fotolab heb doen toekomen. De wetenschap dat met mij nog vele duizenden anderen ook hun materiaal hebben opgestuurd, is gelijktijdig ook weer het gegeven dat ook ik omkom in de massa van de afdruk. Wat maal ik daarom: het houdt mij bezig en meer dan gemiddeld op straat. En dat is mij, eerlijk gezegd, best het wel nodige waard.

Daarnaast: de foto-opdracht betreft een multiculturele volkstuin, het circus dat neerstrijkt in Alkmaar en daar een enkele tent heeft opgericht, mijn eigen interesse, het kogelgat dat deel uitmaakt van deze serie mij intrigeert, de paardenbloem er alles aan doet het geheel wat geel te kleuren en het dak van de wielerbaan dat zich verheft tussen een tweetal bomen… ach, wat maal ik erom! Straks verkeer ik nu eenmaal in mijn 67e levensjaar…