Mea Culpa in excelsis glorio

Als de rook om je hoofd is verdwenen, vallen de schellen voor je ogen. Je hoeft nu eenmaal geen blind paard te zijn, wanneer je de huidige ongemakken ter kennisgeving aanneemt. Voor zover er in dit huidige tijdsgewricht nog zaken aan te nemen zijn. Rationeel maakt de overheid immers al decennia lang de dienst uit, emotioneel worden steeds meer mensen het ravijn ingestort. Sluiting, faillissementen, omvallende bedrijven zijn aan de orde van de dag, terwijl musea handenwringend de dag afwachten wanneer de subsidiegever met minder geld over de brug komt. Willekeurige cijfers schieten omhoog, rijzen de pan uiten met hetzelfde gemak wordt aangekondigd dat een volgende bezuinigingsronde om de hoek staat te wachten. Economen doen er alles aan om de onzekerheid gradueel wat weg te poetsen en de verzekeraars staan of handenwrijvend, in een enkel geval handenwringend vanaf de zijkant de toestand in de wereld dan wel in Nederland te aanschouwen. Want onzekerheid laat zich nog steeds verzekeren. Waar is, wanneer je hem echt nodig hebt, Meester G.B.J.Hiltermann”!
Die probeerde tenminste de toestand in de wereld in een helder perspectief te plaatsen. Nu zijn het economen van naam, die dan dit en een volgende keer hetzelfde anders weten te formuleren. Waarbij de gegeven omstandigheden zich nu eenmaal multi-interpretabel laten voorkauwen. Het niet aan mij is om daar een oordeel over te vellen, laat staan een menig over te verkondigen. Daarnaast is het opvallend dat, ook in deze tijd, nog ieder vogeltje fluit zoals het gebekt is. Of ieder gebekt is naarmate de vogels nog weten te fluiten. Af en toe weet ik het niet; het zijn, naar mijn idee, dramatische tijden, waarin de ene miskleun gevolgd wordt door een andere. En niemand in staat is om die oude woorden in de mond te nemen: mea culpa, mea culpa om vervolgens in een etcetera uit te barsten. Want dat iemand de last van de huidige tijd op zijn of haar schouders zal gaan nemen…