Ik ging op vakantie…

Het valt niet mee om met een bruine, lege kop de gang erin te krijgen. Dan te bedenken dat er op enig moment sprake was van een op vakantie gaan en het nodige mee te nemen, voegt aan dit geheel ook weinig toe. Maar de lettertjes staan gelukkig nog op dezelfde plaats. Woorden zullen zich waarschijnlijk wel weer gaan voegen en ook de zinnen zullen, op termijn, wel weer voor de broodnodige vraagtekens zorg gaan dragen. En anders is dit slechts de zorg van de scribent, die zich voornamelijk heeft beziggehouden met zichzelf te ontzorgen. Daar heb je geen Achmea voor nodig. Hooguit een kabinet dat van wanten schijnt te weten. Naast een blik over de grens, die het ernstigste doet vermoeden. Althans in het gebied waar wij vertoefden. Leegstand, relatief weinig volk in stad en streek, het klimmen van heuvels en jaren en de Telegraaf die ons op de hoogte wist te houden van het reilen en Skutjeszeilen in dat landje aan de zee. Dat kleine landje aan de zee, behalve wanneer je er met de auto en een caravan doorheen dient te crossen. Zevenbaans wegen waarbij de trajectcontrole ervoor zorgt dat bde uitgaven binnen de kortste keren door de inkomsten (bonnen!) worden overtroffen. Waarin een groot land klein kan zijn en de kruideniersgeest nog vrolijk door het land heen waart.
Boeken gelezen, veel in de zon gezeten, mijn zegeningen regelmatig lopen tellen en de koppen te laten voor wat zij waren: koppen! Over pensioenfondsen, Rutte II ver over zee, de Deijsselbloemiaanse uitspraken met het 0 euro debacle van de SNS bank, de liflafjes van Prive, het journaal van ene Stan en de muziek: een wonderschone Belgische zender die het nostalgisch zweet onder mijn oksels tevoorschijn wist te toveren. Muziek uit de jaren vijftig, zestig, zeventig die de boventoon wisten te voeren en de variatie waarmee deze klankparade gepaard ging. Heimwee nar oen, met de herinneringen aan nu. Zo ongeveer laat het zich het beste omschrijven.
Thuis. Met al dat vertrouwde. Het huis en haard gevoel. Mijn Delletje. De lijst met berichten: aanbiedingen, kortingen, veilingen en zo her en der een wezenlijk bericht. Omtrent gangen van zaken. Omtrent berichten die er wel toe doen. De stapel kranten van de afgelopen tijd. De komkommergevallen die juist in deze periode de nodige reuring brengen. En dan dat afschuwelijke treinongeluk in Spanje, wat aangeeft dat rampen zich niets van tijd en omstandigheid aantrekken. Tijd en omstandigheid. Je zou haast verlangen naar het moment waarop alles weer zijn oorspronkelijke gang gaat. En naar die gang ga ik dra weer op zoek. Al was het alleen maar om mijn eigenste bezigheid weer van de nodige vorm en inhoud te kunnen voorzien. Want dat heb ik toch wel node gemist. Maar aan dat missen hoop ik dra weer het een en ander vast te knopen. Vandaar voor nu: tot morgen!