Zomer op het plein / Een kans op geluk

Zomer op het plein. Waarin een kleine stad groot kan zijn. Ondanks of mogelijk juist door de huidige omstandigheden. Het fenomeen van spelen, waarbij het brood dit keer wat achterwege blijft. Want spelen deden ze. Mister & Mississippi. Of Qeaux Qeaux Joans. De eersten wonnen met glans de finale van de Amsterdamse popprijs en zijn regelmatig te horen op 3FM. Hun sound valt het beste te omschrijven als rustig en folky, een tikkeltje zweverig, dynamisch en experimenteel. Zangeres Qeaux Qeaux Joans tourde met Beth Hart en Keith Caputo, en trad op met Wicked Jazz Sounds. Ze omschrijft haar muziek als alternatieve Rhytm & Blues. Kijk, dan heb je wat! In Alkmaar nota bene! Een hete zondag op een plein, zomer op het plein dus. Maar daar wil ik het dit keer niet bij laten. Ik kwam een stuk tegen in Het Parool. Vroeger lazen wij thuis al die krant en was Simpelman een tijdverschijnsel. Gelijk Carmiggelt’s kronkels. Als tegenhanger van mogelijk De Telegraaf. Die krant wordt ook nog steeds gelezen…

Het is Philip Huff die dit keer het laatste woord zal hebben. Een kans op geluk.
Dat er vrouwen achter ramen staan. Naakt, of in een vergevorderd stadium van uitkleden. Koopwaar. Die je kunt neuken. Voor een paar tientjes. Onveilig. In hun kont. En bij wie je mag klaarkomen in hun mond. En dat je ze dan wellicht kort ziet denken aan de beloften die hun werden gedaan: dat ze konden gaan dansen in Amsterdam. Dat ze in een vrij land, met een vrije markt, gingen wonen. En een kans op geluk kregen.
Vanaf welke zin is dat standpunt niet meer te verkopen” Deze week las ik de kop: ‘Prostituees doen het voor dumpprijzen’. Vanaf een tientje ben je als klant al koning. Dat zijn nog geen vier exemplaren van de zaterdagkrant.
Sommige prostituees werken veertien uur per dag. En nog kunnen ze de huur van hun raam niet betalen. Het doet denken aan de horige die het hele jaar zijn lichaam kapot slooft, omdat hij meer van het land moet halen dan het jaar ervoor, uiteindelijk dus meer dan het land kan opbrengen.
Vaak genoeg hoor je dat het met de crisis in Nederland wel meevalt. Ik lag in het midden van de crisis een maand in het ziekenhuis en gaan seconde dacht ik: als dat infuus maar betaald wordt. Ik heb niet een vriend die zijn hypotheek niet kan betalen. En word je aangereden door een tram, dan staat de ambulance sneller dan ooit klaar.
Maar dat is de grote wereld van de zorg voor allen ende kleinere wereld van de autochtone hoogopgeleide. Niet die van hen die minder goed voor zichzelf kunnen opkomen: de 650.000 huishoudens onder de ‘lage inkomensgrens’ (tien procent van de bevolking), de hoeren (een tientje, dus), de autisten (hun scholen worden gesloten).
De maatschappij is een schaar. En we zijn bezig die steeds verder uit elkaar te trekken: de bovenlaag wordt rijker, de onderkant armer en wat verdwijnt, is het midden.
Een landelijke overheid houdt zich van de domme. De verantwoordelijkheid wordt bij de gemeente neergelegd. Iemand van de bovenkant kan in deze gemeente nu al iemand van de onderkant voor een tientje in haar hol neuken (sorry mam, mooier kan ik het niet maken) en dat is dan helaas ook het enige moment waarop de twee een moment van verbondenheid zullen ervaren. Je lichaam verkopen. Ik begrijp dat dit een keuze is die je kunt maken. Ik begrijp nog beter dat je die keuze niet wilt hoeven maken. Hoeveel mensen kozen ervoor autistisch te worden geboren” Armer te zijn dan de ‘lage inkomensgrens”‘ En hoeveel mensen kiezen ervoor om geen geld aan de voedselbank te geven”
De essentie van een kans op geluk zou niet moeten zijn: geboren worden met een goed stel hersens. De essentie van de kans op geluk zou moeten liggen in de kleine bandbreedte die we hebben om een paar goede keuzes te kunnen maken. Voor onszelf. Maar ook voor elkaar.

Het laatste woord. Ik zwijg!