wacht
De groeten van Lex. Ja, van die Art. Van dat koffieapparaat.
Op Duin & Bosch. In de kantine toen wij deze naam voor hem bedachten. In ‘zusammenarbeit’…
En deze keer kreeg ik niet de groeten. Aan mijn moeder. Want zo zit Lex voor een deel in elkaar.
Humor op het randje. Humor op het kantje.
Maar van hem kan ik dit velen. Omdat wij elkaar ook anders hebben leren kennen.
Gegeven bepaalde omstandigheden.
Op Duin & Bosch. In de kantine toen wij deze naam voor hem bedachten. In ‘zusammenarbeit’…
En deze keer kreeg ik niet de groeten. Aan mijn moeder. Want zo zit Lex voor een deel in elkaar.
Humor op het randje. Humor op het kantje.
Maar van hem kan ik dit velen. Omdat wij elkaar ook anders hebben leren kennen.
Gegeven bepaalde omstandigheden.
En ik zijn kunsten hoog acht.
Al was het alleen maar om het feit dat zijn kunsten hier her en der te vinden zijn.
Aan de muur. Tegen de wand. Of dingen aan de kant. En omdat ik hem lastig kan vallen.
Om een stoel op te halen. Een gewonnen stoel. De stoel die opviel. Waar ik op viel. Zomaar.
Ook omdat het nu weer juni is. En hij ook reageerde. Omtrent tijd. En vliegen…
Al was het alleen maar om het feit dat zijn kunsten hier her en der te vinden zijn.
Aan de muur. Tegen de wand. Of dingen aan de kant. En omdat ik hem lastig kan vallen.
Om een stoel op te halen. Een gewonnen stoel. De stoel die opviel. Waar ik op viel. Zomaar.
Ook omdat het nu weer juni is. En hij ook reageerde. Omtrent tijd. En vliegen…
Spielerei noemde ik het. Soms is het juist die spielerei die zich met een vette knipoog voordoet.
Zoals Trudy mij het onder ogen bracht had ik het niet gezien. Een verhaaltje om niet.
Of juist om wel wat. Zoals Ellen en Ria nu in een fotoalbum bladeren.
Ik twintig jaar geleden op kookcursus zat. Op dinsdag.
Met mijn zus. En de reden was: Indisch en lekker smullen.
De kleren die ’s avonds naar Indi” roken. De gordel van Smaragd.
Zoals Trudy mij het onder ogen bracht had ik het niet gezien. Een verhaaltje om niet.
Of juist om wel wat. Zoals Ellen en Ria nu in een fotoalbum bladeren.
Ik twintig jaar geleden op kookcursus zat. Op dinsdag.
Met mijn zus. En de reden was: Indisch en lekker smullen.
De kleren die ’s avonds naar Indi” roken. De gordel van Smaragd.
Ketoembar. Djah”. Seroendeng. Ajam pangang. En de uitgebreide rijsttafel.
Met zo’n 15 man in een aantal uren voor elkaar.
Smullen maar! En Nicolet die dit regelmatig in haar eentje doet. De monden die gevuld gaan worden.
Sambal telor. Rendang. Petehbonen die blijven stinken. Stinkbonen dus.
En de daarbij behorende sambal. Tempo doeloe maar dan in een totaal andere setting.
Buitenzorg. Raymond Westerling. De Turk en Generaal Spoor. De politionele acties.
Met zo’n 15 man in een aantal uren voor elkaar.
Smullen maar! En Nicolet die dit regelmatig in haar eentje doet. De monden die gevuld gaan worden.
Sambal telor. Rendang. Petehbonen die blijven stinken. Stinkbonen dus.
En de daarbij behorende sambal. Tempo doeloe maar dan in een totaal andere setting.
Buitenzorg. Raymond Westerling. De Turk en Generaal Spoor. De politionele acties.
En de onbegrijpelijkheid van die tijd. Toen. EM. Wat stond voor Expeditionaire Macht.
Of de 7 december divisie. Wat ooit op mijn mouw getikt was. In 1967. Verdween in 1968.
We toen een ander teken op de mouw gespeld kregen. Als garde fuseliers.
Prinses Irene. Tijd.
Of de 7 december divisie. Wat ooit op mijn mouw getikt was. In 1967. Verdween in 1968.
We toen een ander teken op de mouw gespeld kregen. Als garde fuseliers.
Prinses Irene. Tijd.
Ik kan me heel goed voorstellen dat de woorden die hier geschreven staan geen belletjes doen rinkelen.
Ik graaf slechts in mijn eigen tijd. Maar dingen deel met Dik.
Die ooit uit Indi” naar Nederland kwam. Daar de kampen niet bewust heeft meegemaakt.
En na de oorlog in Schoorl terechtkwam. Waar hij wel herinneringen aan heeft.
De boom waar hij ooit in klom. Die daar nog steeds te vinden is.
Aan de rand van die vijver. Wat toen, in zijn beleving, een meertje was.
Ik graaf slechts in mijn eigen tijd. Maar dingen deel met Dik.
Die ooit uit Indi” naar Nederland kwam. Daar de kampen niet bewust heeft meegemaakt.
En na de oorlog in Schoorl terechtkwam. Waar hij wel herinneringen aan heeft.
De boom waar hij ooit in klom. Die daar nog steeds te vinden is.
Aan de rand van die vijver. Wat toen, in zijn beleving, een meertje was.
Want wij waren bezig. Dik hoog en ik hield het weer wat plat. Vloers bijkans.
Op een trapje van drie treden. Dik de ladder op. Om te gaan schilderen.
Waar het vorig jaar, door omstandigheden, niet van kwam. Anders schilderen dan die kunstenaars.
Eergisteren bij Parkhof. En de foto’s die ik daar toen schoot. Gegeven een tijd. Gegeven een tijdsbeeld.
De voor- dan wel de afkeur.
Op een trapje van drie treden. Dik de ladder op. Om te gaan schilderen.
Waar het vorig jaar, door omstandigheden, niet van kwam. Anders schilderen dan die kunstenaars.
Eergisteren bij Parkhof. En de foto’s die ik daar toen schoot. Gegeven een tijd. Gegeven een tijdsbeeld.
De voor- dan wel de afkeur.
Van wat kunst oproept. Van wat kunst is.
Eigenlijk is het geen kunst om kunst af te leveren. Je doet wat, verzint wat en krijgt een reactie.
Van een bekende. Van een onbekende. Je timmert wat. Van de weg af. Of juist aan de weg.
Iemand schudt zijn hoofd. Of haar hoofd. En denkt daar het zijne dan wel het hare van.
Gaat door. Ieder zijns of haars weegs. Het klokje rond.
Voor JU het goed en wel beseft is er zomaar weer een nieuwe dag.
Of juist een andere. Met weer nieuwe gedachten.
Met andere idee”n. Ontmoetingen die zich spontaan voordoen.
En laat ik deze woorden, in een andere volgorde, volgen.
Om niet.
Om
Eigenlijk is het geen kunst om kunst af te leveren. Je doet wat, verzint wat en krijgt een reactie.
Van een bekende. Van een onbekende. Je timmert wat. Van de weg af. Of juist aan de weg.
Iemand schudt zijn hoofd. Of haar hoofd. En denkt daar het zijne dan wel het hare van.
Gaat door. Ieder zijns of haars weegs. Het klokje rond.
Voor JU het goed en wel beseft is er zomaar weer een nieuwe dag.
Of juist een andere. Met weer nieuwe gedachten.
Met andere idee”n. Ontmoetingen die zich spontaan voordoen.
En laat ik deze woorden, in een andere volgorde, volgen.
Om niet.
Om
TIJDLOOSHEID
Is het de stilte
die mij lamslaat
het licht
dat mij de ogen sluit
het bonken
van mijn hart
steeds sneller
weerbarstig
in mijn borstkas stuit
de lucht
bijkans ontnomen
een laatste zucht
de snik
waarop ik
boze dromen wachtend
in tijdloosheid
verstik.
Had verstrik hier het laatste woord willen nemen zou dit iets anders naar voren hebben gebracht.
Nu is het slechts een verstik…
Nu is het slechts een verstik…
Knap van JU dat Ju tot de laatste letter bent gaan lezen!
Nieuws gierigheid of niets anders te doen”
Nieuws gierigheid of niets anders te doen”
Laat mij raden!
Neen, geen van de genoemde mogelijkheden deed zich voor.
JU dacht nog weer wat anders…
ben er weer na een korte pauze met gezin in zuid frankrijk. Morgen lezen wat ik allemaal gemist heb!
Waarom kan je eigenlijk van de een meer hebben dan van de ander”
Is dat liefde”
Is dat een door ervaring verworven instelling van de
persoonlijkheid, waardoor zijn betrokkenheid op de
wereld in zijn geheel wordt bepaald en niet door een
bijzonder voorwerp wordt opgewekt”
Wat is kunst” Is het wezen van de kunst de verandering van tijd in ruimte”
Is koken een kunstvorm”
Dacht het we…Het vraagt inzet en liefde, creativiteit, kunde en opgaan in…genieten ook… en delen.
Schrijven, schilderen, voorstellings-kastjes, felgekleurd keramiek, beelden, vormen, koken, eten, liefhebben, liefde bedrijven, zien, fotograferen, geloven, theater, muziek..
Het maakt niet uit. Alles wat invloed heeft op de beleving van .. wie ook.. Zelfs om niet.
Dat is de essentie van Kunst of Niet”
En inderdaad weer helemaal je tekst en plaatjes bekeken..
En daarna nog eens.
Tot het eind
Want de 2e keer vallen andere woorden meer op
Die eerst onbelangrijk, later meerwaarde kregen..
Niet uit nieuwsgierigheid
Ook altijd wat te doen
Maar omdat het belangrijk is geworden
Een vast punt
Hou-vast
Omdat ik deel wil zijn
Moet zijn
Benauwd word als ik lees "verstik"
Boze dromen delen
Aan de andere kant zit ik..
"Mijn ziel bewoont een boom,
een dier door wolk en wind geweven;
Verwisselt van gedaante,
en keert terug,
stelt vragen.
Hoe kan ik antwoord geven”"
Hermann Hesse
Ik dacht
Ik wil het weten
Ach missen, missen is een nogal beladen woord. Wordt het niet weer tijd voor een mis poes…”!
Want juist dat andere ervaren kan ik me nu bijzonder goed voorstellen. Vakantie”! In zekere zin geniet ik dat met een grote, langdurige regelmaat.
Begin het bijna al ‘gewoon’ te vinden, edoch… welkom!
Ik dacht weer wat anders. Wellicht vind ik er wat, wat ik kan gebruiken. Soms in herkenning, soms in bewoording, anders in bewondering, anders om nog ’s te lezen, anders om de zaken eens anders belicht te zien.
Is dat (en nu sloeg de twijfel toe: schrijf ik Uw of Jouw””” = dat waarom JU JU schrijft””) dijn hand met dijn knoop”