Kunst tot de Nacht wacht eens even…

Kunst tot de nacht. Ook Alkmaar snoept mee het het Uitmarkt beleven. Niet zo grootschalig als in Amsterdam, maar dan nog. 22 instellingen die,ieder op een eigen wijze, de weg aan het betimmeren zijn. En dat op een dag als vandaag, waarbij ik eindelijk het boek van de Stichting Landjuweel mocht ontvangen. Een kleurrijk boek als je beseft dat 40 jaar Ruigoord hier in beschreven wordt. Met foto’s als herinnering en andere gedenkwaardige momenten. Waarbij Gerben Hellinga en Robert Jasper Grootveld een deel van de inhoud smoel weten te geven. Waar Freek en Hella het festival Vurige Tongen met een band komen versterken. De kerk davert op zijn grondvesten. Waar een foto van Nina Hagen met wijlen Herman Brood en Dolf Brouwer een bescheiden plek opeisen. Waar Simon Vinkenoog net echt die niet echte trouwpartij van de nodige snedige opmerkingen liet vergezellen. En het geheel werd voorzien van een alternatie sausje. Waar Knorr noch Maggi kaas van zouden hebben gegeten. Tenminste, dat is wat ik me van dit geheel voorstel.
Natuurlijk gaat het erom in deze kommervolle tijden wat schwung aan het leven te geven. Een appel te doen op de creativiteit van de gemiddelde mens. Gelijk dromen niet alleen aan droomland zijn voorbehouden, maar zich geregeld, te pas en te onpas, in de menselijke geest van toepassing is.
Gelijk ook de eigenwijzgheid waarop mijn Dell besluit om weer eens wat vette letters naar voren te laten komen. Ik niet veel meer hoef te doen dan dit feitelijk te constateren. Af en toe zet dit geheel mij voor een raadsel: waar ik een bepaalde mate van overtuiging heb, sta ik niet meer vreemd op te kijken wanneer iets een andere koers voor mij weet te bepalen. Waarmee ik dan ook niet wil zeggen dat ik mij, gelijk een speelbal op de golven, maar wat heen en weer laat bewegen. Ik kijk wel uit!
Waar ik nu echter naar uitkijk is vanavond en ook naar morgen. Ellen zal, na meer dan veertien uur, weer arriveren op Schiphol. Waar wij haar zullen opwachten. Een welkomstcomitee dat zij zeker niet verwacht. En de verhalen die zij zal hebben. Amerika. Een andere droom die in ons verleden werkelijkheid is geworden. Weliswaar van heel lang geleden, maar dan nog. Waarbij Burning man in het geheel niet aan de orde was. Zijn wij dan al zo oud” Ja, wel degelijk!
Ook dat doet er niet toe. Beleven en bewegen, geven en nemen, beperkt door de onbeperkte mogelijkheden die zich, op dit moment, nog steeds voordoen. Het maakt niet alleen creatief maar dwingt tegelijkertijd een veel bewuster zijn. En dat ben ik me niet altijd bewust, ondanks mijn bewustzijn. Het heeft daarnaast wel iets weg van een mate van haasje over, waarbij het haastje over wordt ingeruild voor iets dat veel weg heeft van dat langzame haasten. Het fenomeen van dat onthaasten wat zich, in deze omstandigheden, als welhaast vanzelfsprekend voordoet. Waarbij ik tot mijn genoegen ontdek dat ik zelfs met haas t aan de loop dreig te gaan…