De voornaam van Alzheimer…

Zeg me je naam en ik zal je vertellen wie je niet bent! Maar wie je wel bent, laat ik in het midden. Een naam. Een gegeven. Een feit desnoods. Een nummer… ja, daar valt tegenwoordig veel te halen. Is het geen DigiD, dan is het een BSN wat ongebreidelde mogelijkheden biedt. Tik het in en je hele geschiedenis, je leven, je doopceel zal zich aan anderen openbaren. Maar of je daar altijd op zit te wachten, een heel ander verhaal. Juist dan heeft het er veel van dat mijn jeugdpuistjes beginnen op te spelen. Nu is dat niet zo verwonderlijk, zeker gezien in het licht dat, voor een verlenging van mijn rijbewijs (met een code 100), opnieuw een portret wordt gevraagd. Waar men, in dit geval voor een enkele flits, een meervoud aan gelden wenst te ontvangen. Voor 10 euro wordt ik in het bezit gesteld van een viertal foto’s, waarvan 1 bij de aanvraag in ontvangst wordt genomen. Niet eerder dan dat ik mijn BSN voor een tweede keer aan de bali-beambte heb doen toekomen. Want ook een ambtenaar bij de gemeente is een potentiele spaarder in de pot, die het ABP voor mij beheert. En zolang de overheid nalaat om juist uit die pot een graai te doen, heb ik nog even hoop. Het kwartje van KOK (zonder c dit keer) en de 25 miljard die diezelfde overheid ooit tekort kwam, vreten nog steeds van mij.

De Algemene beschouwingen zijn voor een belangrijk deel achter de rug en Rutte maakt zich op om ons de balans der Staat der Nederlanden voor te gaan spiegelen. Dat een volgende belastingverhoging ons te wachten staat, waarschijnlijk buiten kijf. Dat Buma en Pechtold er van alles aan zullen doen om het leed ietwat te verzachten, voorspelbaar. Dat Geert er zijn blonde lokken voor zal gaan inleveren, staat niet te gebeuren. Tenzij iemand een bod doet: van een miljard of acht. Want het moet wel wat waard zijn. Ik beschouw dit geheel op mijn manier er weet dat ik daarmee de handen niet op elkaar krijg. Hooguit geeft het wat genoegdoening dat ik de verschillende kassen van gemeente en het CBR heb mogen spekken. De eigen verklaring, de aanvraag van dat rose plaatje en niet te vergeten de foto’s van dubbelfoto, allen mochten een deel van mijn minvermogen in ontvangst nemen. Dat dit geheel zo’n zeven weken in beslag heeft genomen, neem ik maar op de koop toe. En dat er morgen geen kaasmarkt meer zal zijn, afiijn zolang de zon schijnt en het bier een voorspelbare weg gaat bewandelen…

Zaterdag kent Alkmaar een Shopping Night gepaard gaande met een overvloed van blues bands. Dan zullen de tranen nog even pinken en voor je het goed en wel beseft is het weer zondag. Een dag om te bezinnen op de dingen die de week daarop weer liggen te wachten. De dingen van alledag, de molen die zich laat voorspellen en de geneugten van weer een week onder het regiem van… hoe was die naam ook alweer” Alouis”!