Ben Bijl = Blij Ben
Natuurlijk dient er een bepaalde mate van ingenomenheid aanwezig te zijn. Anders moet je niet voor de politiek kiezen. Maar de mate van ingenomenheid die de heer Bijl tentoonspreidt, neigt toch wel naar een bijzondere vorm van narcisme. In die zin dat het veelal zijn portret is dat mij van het weekblad in de rechter onder hoek toegrijnst. Want anders zou ik zijn portret niet weten te omschrijven. Zelfingenomenheid. Met jezelf bijzonder ingenomen zijn. En dan, als fractievoorzitter van OPA, alle vrijwilligers bedanken die zich belangeloos ter beschikking hebben gesteld om 8 oktober te laten verlopen zoals 8 oktober is verlopen. Een pluim deelt Ben Bijl uit, nadat hij, na een derde poging om de Alkmaar Swim marathon te laten plaatsvinden in het Alkmaarse grachtenwater. Na twee eerdere, vergeefse, pogingen. Ben als haantje de voorste, bij de allereerste oefenronde. Ben als behartiger van Goede Doelen. Ben, met de meest ludieke invallen voor wat betreft de aankleding van Alkmaar. Om gedempte grachten weer uit te graven, van Nieuwe Sloten weer oude sloten te maken, stokoude kalveren uit putten op te graven, voor iemand anders op het idee komt om de zaak weer te dempen. Gelijk die eerder genoemde kalveren en het onheil dat toen plaatsvond. Neen dan ga ik liever naar Amsterdam, lopend door de Spuistraat tot bij het Lieverdje. En dat nadat gisteren Robert Jasper Grootveld zijn opstanding genoot in de grote middagoptocht. Het Uche, uche,uche spreekt ook nu nog voor zich…
Dus vandaag wat prenten live uit Amsterdam. Die grote stad waarvan de palen mij ontgaan en het stille verdriet verscholen achter drie hoog achter, de gaarkeuken waar ooit Frans Pointl daggast was, er desnoods kippen over de soep liet vliegen en de oudste kroeg van Amsterdam in 1606 zijn eerste klanten mocht verwelkomen. Waar Heerlijk Helder water door de Amstel stroomt, er ergens onderweg misschien een enkele drol de weg naar het zeegat zocht, waar dat Amsterdamse jochie die appel uitviste en diezelfde drol tegen die appel zei: ’tot morrgene’ of iets dergelijks.
In dat Amsterdam vertoefde ik vandaag. En het ziet ernaar uit dat dat ook volgende week weer zal gaan plaatsvinden. En waar Alkmaar zich opmaakt om wat meer op de lauweren te gaan rusten, maak ik me op om volgende week Amsterdam verder te gaan verkennen. En doe dit vandaag met een viertal beelden. Van ergens onderweg…
Raadsvergaderingen van de gemeente zijn live te volgen of later terug te kijken. Ben zorgt ervoor dat die vergaderingen het bekijken waard zijn. Door zijn uitlatingen krijg je al snel een gevoel dat je zelf erg slim en verstandig bent. Soms gaat ie echter te ver en krijg ik kromme tenen. (Een regelmatig terugkerende is dat Ben ‘amendement’ uitspreekt als ‘abonnement’ en die vervolgens indient.)
Ben is de loopjongen van Victor (de man waar de Victorie mee eindigt.) Victor wil graag een fractieleider die hij makkelijk in de hand kan houden. Dat verklaart waarom Ben nog al eens ‘zomaar’ van gedachte verandert. De Opa’s, en Ben in het bijzonder, houden zich vooral bezig met de waan van de dag beperkt tot de Binnenstad. Daardoor zien ze de langere termijneffecten niet, laat staan de buitenwijken.