dansende kOOrden

En als je om je heen kijkt”
Dan kan het niet anders zijn dan dat het weer weer anders is. Of ben ik weer anders. Want ik kreeg de prikkels die op mij lagen te wachten. Ik had mijn ogen open. En ik keek om mij heen. Zag de ochtendzon schijnen. Niet alleen in water. Niet alleen op de daken.
Niet alleen op mij.
Het was dan ook al tien uur geweest. Dus te laat op mijn bezighedenplek. Of mijn activiteiten op therapeutische basis. Behandeling. Nou ja, bezigheden in de grote variabelen. Een beetje afwassen. Een beetje stofzuigen. Een beetje opruimen. Een beetje dozen in de stellingen. Een beetje uitzoeken. Een beetje kijken. Veel beetjes praten.
Ontlasten door te belasten. Een beetje doen.
Een beetje het gevoel een ander belang te gaan dienen.
Een beetje van alles en dan weer een beetje boel.
Weer van van alles. Of weer van van niets.
Taal. Gebruik. Teken. Doen. In mijn eigen tempo. Zinnen zijn verzet. Het kastje bleef het kastje en keerde de muur. Ik bleef dan ook tot drie uur. Tenminste, om en nabij. Vandaar ook de knipoog. Omdat het zo lekker gewoon was.

Omdat ik nog niet weet hoe de dagen er op de termijn uit komen te zien. Omdat de afspraak met de cardioloog nog moet gaan plaatsvinden. Omdat het hart revalidatie programma toen nog op zich liet wachten. Want door twee keer in de week op termijn mogelijk te gaan joggen”” Of hard te gaan lopen”” Of te gaan fietsen. Op zo’n bicycle die geen meter vooruit komt. Roeien. Of op van die andere fitnessmartelwerktuigen. Maar ook dat ligt alweer achter mij. En kan ik mijn dagen weer zelf gaan vullen. Om mijn grenzen te onderzoeken. Wat kan ik wel” Wat kan ik niet”
Hoeveel procent is 30%”! Van wat” Mijn fysieke vermogens”! Van mijn psyche” Dat komt nog!

Ik doe het met een knipoog! Maar ik doe dit dan ook van harte!
En dat joggen””!
MET EEN KNIPOOG
Als
anders niets
anders dan
anders is,
dan is
gewoon
iets anders

JOGGEN

Ik mag niet verder

tot de deur

en dan weer terug

niet verder tot de

deur mag ik niet

verder tot de deur

en dan weer terug

ik spreek een ander

aan de deur

staat op een kier

ik vlucht

een horde overwonnen

een horde op mijn

rug en terug

ik mag niet verder

tot de deur

en dan

zie ik een ruit,

het glas, de lucht

ik vlucht, glas kerft

bloed spat, wonden

op mijn rug

een horde

deur sluit deur

ik ben weer terug.

Maar het mooiste is toch weer een foto: ‘Dansende Koorden.’ Als variant op ooit ‘Dansende Kranen.’ Een foto van ‘Wik’ geeft een bepaald beeld dan wel een variabele invalshoek weer. Althans, dat is wat ik met een onzekere, zonzekere regelmaat op de fotoclub te horen krijg. Juist door het onverwachte wel zeker in zekere zin. De aandacht te kunnen vestigen op de dingen rond mij heen, heeft een bepaalde impact. En die impact mag ik uiten.

Gewoon door mijn schroom opzij te zetten. In kleur!