Thuis

‘Een briefie geskrevuh of opgebeld. Dan had ik kennuh sorreguh voor… ‘ Maar zover kwam het gelukkig niet. Neen , dat briefje had ik wel geschreven alleen dat draadloze gebeuren liet het net zo vrolijk afweten, waardoor de zak en de as in het duister verdween. Gelijk die man die gisteravond op veel plaatsen opdook om niet veel later met stille trom te vertrekken, veel gekleurde pieten in opperste verwarring achterlatend. Mogelijk dat we de gevolgen op termijn tegemoet kunnen zien. Ter zake echter! Laten wij van de mogelijkheid om een moordkuil achterwege te laten, gebruik gaan maken. Nu weet ik wel dat harten veelal op de juiste plaats te vinden zijn, want… wat heb ik weer genoten afgelopen woensdag. Circus Kribbe gaf een enkelvoudige voorstelling in de Vest en het moet mij van het hart, dat de greep van de uitvoerend kunstenaar mij een behoorlijk aantal uren in de ban en van de profane wereldgebeurtenissen heeft verlost. Een verhaal dat klonk en klinkt als een klok, waarbij de klepel herhaaldelijk op zich liet wachten en de kwartjes die rijkelijk werden uitgedeeld door de tijd zijn achterhaald. Waardoor het principe van een dubbeltje geboren en nooit een kwartje te zijn geworden, behoorlijk aan kracht heeft ingeboet. Circus Kribbe dit keer voor een, wederom, uitverkochte zaal. Alsof alleen al de naam De Jonge voldoende is om mensen op een minder dubbelzinnig vermaak te onthalen, waar Freek in het verleden wel een abonnement op schijnt te hebben gehad. Ik mocht een DVD aanschaffen, dit keer voorzien van zowel Freek als zijn vrouw Hella. Waarbij ik kan memoreren dat ik het boek ‘Spring’ met geregeld een brok in mijn keel van haar hand met een bepaalde ademloosheid tot mij heb genomen. Een boek dat ik bij deze van harte de ander aanbeveel, al was het alleen maar om een blik achter de coulissen van het echtpaar De Jonge te kunnen werpen. Hella die met aankleding en het licht precies weet hoe Freek in het theaterzonnetje te zetten, Freek die thuis niet veel anders is dan de gemiddelde Nederlandse (t)huisgenoot. Zijn nukken en grillen net zo makkelijk etaleert dan de man die zondags het vlees weet te snijden. Waarbij hun relatie de revue passeert en waarbij de dagelijkse gang der dingen absoluut niet wordt geschuwd. En daarnaast het verhaal van Hella: aangrijpend, met de droefenis van een wegstervende lach. Anders zou ik dit niet kunnen omschrijven.

Deze week viert mijn vermaak hoogtij. En door dat vermaak loop ik de ene keer wat op de zaken vooruit, de andere keer ontdek ik een bepaalde mate van achter de feiten aanhobbelen. Alsof de fanfare zich vooruit achterwaarts begeeft, gelijk in het verleden een film teruggedraaid kon worden. Beelden die toen tot mijn verbeelding spraken, terwijl het tegenwoordig eenvoudigweg drie dimensionaal wordt voorgeschoteld. Het vergt dan ook enige verbeelding om met mijn platen wat uit de voeten te kunnen: sponsen van ijzerwaren en daar de fik dan in, rood, wat doet het met jou en wat deed het met mij en dan nog wat beelden omtrent die Kribbe. Uiteenlopend zoals ik ook geregeld uit een loop. De pas erin en de omstandigheid daarnaast…vandaar vandaag tot hier, opdat er morgen… Misschien moet ik dat van maandag nog maar eens herhalen”twee foto’s en hooguit een paar regels tekst, ook dat heeft wel wat. Maar wat het nu precies heeft…