Het Gesticht (I)

Ik ben wel gek
maar nog niet zo gek
als de gekste gek
die van gekkigheid
niet weet hoe gek
hij moet doen
om nog gekker
te lijken
dan
de allergekste gek
die gek is
te gek
zo gek ben ik.
Aldus sprak Peter nadat Menno Wigman had verteld nieuwsgierig te zijn naar bewoners die gedichten schrijven. Peter deed dit met een magnetische blik en lange, atletische handen die haast elk woord moeten onderstrepen. Een gedicht opzeggen. En overmorgen komt hij een tas met gedichten langsbrengen.
Of een plastic beker van tweeduizend jaar
‘Ik zit op mijn matras in een isoleer. De isoleer is wit. De verplegers zijn wit. Mijn manie is wit. Mijn stemmen zijn wit. Het bord is wit en de beker is wit. Mijn geest zegt dat ik de graal heb gevonden. Een plastic beker die tweeduizend jaar oud is.’ Zo begint Bert Aben zijn verhaal ‘De bruiloft van Magdalena’. En al schrijft hij dan geen gedichten maar verhalen, talent heeft Aben zeker. Hij schrijft korte, onopgesmukte verhalen over zijn ziektegeschiedenis, verhalen die altijd op één A4’tje passen, maar zo veel scherpe beelden en geestige wendingen bevatten dat ze me, en dat is heel wat, bijblijven.
Blz. 58/59 Het Gesticht. Drie maanden Den Dolder.
Ik heb plannen om daar van de week wat te gaan rondtollen. Een week met een bijzondere vrijdag indien de beelden van een jaar geleden weer de revue gaan passeren. Die zwarte Susuki Swift. Met een zekere Karst Tates. En de rampspoed die over onwetenden werd heengestort. En Middelburg dat zich opmaakt om een deel van die sporen uit te gaan wissen. Middelburg, waar de oorlog ook zijn tol eiste. Waar ook beelden van zichtbaar zijn. Gelijk die naald in Apeldoorn.

April wat qua weer doet wat het wil: kou met zon vermengen en daar de guurheid van bestendigen. Vogels die zich roekeloos bekommeren om het nest dat straks de eieren zal moeten gaan dragen: een meerkoet die reeds een nest gevonden heeft. Ganzen die in groten getale juist op dat ene grasveld huis gaan houden en dat andere laten liggen. Een plek mogelijk waar het gras net iets sappiger is dan dat van de buren. Gelijk dat gras wat groener is. En dit alles gelardeerd met overdenkingen: nog een ruime maand en het wonderbaarlijke herstel zal zich gaan voordoen. Een paar dagen weg. Op vakantie gaan in het vroegseizoen. Maar ook dit woord kent de rakker niet. Toch vind ik het wel leuk staan: vroegseizoen. Voorseizoen is zo voorspelbaar. Zoals ook deze bijdrage weer een onbepaalde voorspelbaarheid met zich meedraagt: vandaar het volgende”
ZOEKZIN
Zoek
de zieke
zinnen
op;
zoek
zieke
zinnen
op
zich
zijn
zieke
zinnen
anders.
En dat JU aan het begin van een spectaculaire week staat:

ik help het JU hopen. Aan mij zal het niet bepaaldelijk gaan liggen!