Een raadsel

Het kan haast niet anders dan dat wij ons achter sluiers bewegen. Of, beter gezegd, dat ik me achter sluiers beweeg. We laten niet zo snel het achterste van onze tong zien, laat staan dat ik mijn tong uitsteek. Hooguit op verzoek van een arts en dan houdt het wel weer op. Dat heeft dan meer te maken met mogelijke keelklachten, maar dan nog vind ik het totaal niet gepast om in een andere situatie mijn tong uit te steken. Van een ‘lekker puh’ kan nu eenmaal geen sprake zijn. Hoe ik hier op kom, vraag je je af” Simpel, is dit keer mijn antwoord. Wanneer doorsnee levensvragen zich voordoen is het relatief eenvoudig om dan eigen ervaringen naar voren te brengen. Maar ook dan zal zich een achterste van een tong zich nog geregeld schuil weten te houden. En dat brengt mij dan weer op die metafoor dat wij, met name ik, mij achter sluiers beweeg. Waardoor het geheel aan de ene kant een zekere dramatiek veronderstelt, dan andere kant veel weg heeft van het ongerijmde dat menig leven tekent. Want leven doen we nu eenmaal allemaal gedurende een zekere tijd, de invulling van dat leven voor ieder een eigen manier, een eigen wijze, een eigen opgave gaan betekenen. Mooi meegenomen is het wanneer dit leven met een ander te delen valt, maar ook dat is niet eenieder gegeven. Dat wringt somtijds, dat doet ook verlangen naar die ander. En van die ander zullen wij hooguit een beperkt deel van dat andere zijn leren kennen. Eenvoudigweg omdat we nog steeds voor het raadsel van onszelf staan, het raadsel van mezelf sta. Want dat ik mijn eigen opgave, mijn eigen raadsel ben, ook dat valt nu eenmaal niet te betwijfelen. Het doet mij dan ook regelmatig versteld staan…

Ja, wel degelijk van mezelf. Maar om nu direct een pleidooi voor mezelf af te gaan steken, is dit keer wat veel gevraagd. Veelal weet ik het zelf niet, laat staan dat ik een ander in levenszaken kan raden. Wanneer ik echter een poging onderneem, heb ik toch de idee een deel van mijn sluiers te openen om niet veel later te constateren dat ik met dezelfde gang de gordijnen weer sluit. Alsof de blik op het kale toneel van mijn dagelijkse sores geenszins de moeite waard zou kunnen zijn. Een idee van plaatsvervangende schaamte, druk ik al snel de kop in. Ook daar heeft het weinig mee uit te staan. Maar waar het dan wel wat mee uit heeft te staan… een raadsel!