Geesten…"!

Deel uitmaken van een groter geheel, met een oog voor detail… wie tekent daar nu niet voor”! Ik zou het niet weten en zou ook niemand uit mijn omgeving kunnen aanwijzen die niet aan deze omschrijving voldoet. Het heeft dan ook te maken met de positie die je inneemt, in dit geval die ik inneem. Het heeft er ook alles van dat een zekere macht hieraan te koppelen valt, dan wel het aanzien dat je van anderen geniet. Neem nu, bijvoorbeeld, curling een sport waar ik de waarde niet direct van inzie. Een spel dat doet denken aan het gooien met hoefijzers, het meppen van ballen vanuit bunkers, dan wel het ooit edele kolven wat hier ten lande werd beoefend. Nu zal bekend zijn dat ik weinig tot niets met sport van doen heb, dat ik het voor anderen die hier alles mee van doen hebben hun hartstocht gun, dat mijn belangstelling naar verschillende vormen van cultuur uitgaat, zonder daar enige pretentie aan toe te willen dan wel toe te kunnen toevoegen, hetgeen dan direct mijn beperking naar voren brengt. En daar wil ik het voor vandaag bij laten, niet eerder dan…

Het heeft er veel van dat de bron waaruit ik put met een overvloedige hoeveelheid water wordt gegeseld. Ik heb het bewust over een geseling, gezien de regenval die zich voordoet en de miezerigheid van dit geheel. Het weer nodigt bepaald niet uit en ik laat me niet verleiden om in huisde nodige activiteiten te gaan ontplooien. Neen, als het aan mij zou liggen zou ik diep onder de dekens kruipen, mijn luiken sluiten en de beelden die ik vandaag de revue laat passeren van een verantwoord commentaar willen voorzien. Maar ook daar ontbreekt het mij aan. Bewust te zijn van dat groter geheel, er deel van te kunnen en mogen uitmaken en te genieten van de mogelijkheden die ik tot mijn beschikking heb, maken van mij een meer dan tevreden mens. Natuurlijk heb ook ik wel het een en ander te zeiken, voel ik me ook wel eens gepasseerd, denk ik gekrenkt te worden terwijl daar geenszins sprake van hoeft te zijn, vertrouw ik erop dat men oog heeft voor mijn persoonlijkheid, voor mijn mens zijn dan wel dat men mij de ruimte biedt om mijn gedachten niet alleen naar voren te brengen, maar ook nog eens te delen, of dat de weerklank van mijn dagelijkse gedachten een ander weet te beinvloeden in dat andere zijn, het voorspelbare pad achter zich laat om zich op andere wegen te gaan begeven opdat het, op termijn, mogelijk spoorslags anders gaat. Er zich zaken voordoen die nu nog in die ongerijmde toekomst verscholen liggen, te wachten tot ze worden gewekt en bij ontwaken zich verheugen op wat die tijd, dat ontroerende moment, te bieden heeft. Waarbij een verleden wordt afgeschud, en de toekomst zich als een wedergeboorte voordoet. Voor zover een wedergeboorte zich kan voordoen, zonder de trauma’s die zich in dat andere leven hebben voorgedaan. Maar ook dat zal een utopie blijken te zijn; de geesten van gisteren nemen wij mee naar vandaag en verheugen zich waarschijnlijk op een volgende toekomst…