Bijzonder gewoon!

Altijd iets bijzonders, kan ook weer gaan vervelen. Wanneer de verveling toeslaat bestaat de kans dat sleur zich van die situatie meester maakt. En wanneer sleur de standaard dreigt te worden, is dat geenszins nog bijzonder. Het wordt gewoon. De nieuwe standaard. Waarbij je je kunt neerleggen en je er het gemak van neemt, dan wel dat je een poging waagt om de cirkel te gaan klieven. De botte bijl te gaan hanteren en de willekeur van het moment volledig op zijn kop te zetten. Misschien door het zo te formuleren is het de achterdeur uit om niet veel later door de voordeur weer binnen te treden. Dan zijn de rapen gaar, dan gaan de poppen dansen en voor je het goed en wel beseft, bevind je je in de mallemolen van het leven. Sta je er middenin. Ben jij de spil waar het geheel omdraait en geef je je over aan het zwieren en zwaaien. Kom je terecht in een achtbaan die doet denken aan een ‘rollercoaster’. En dat terwijl je je opmaakte voor de voorspelbaarheid van het gewone. Blijkt dat juist dat gewone de bijzonderheid vertegenwoordigt. Waardoor het er veel van heeft dat de cirkel wederom rond is. Kom ik tot de conclusie dat al deze eerder geschreven woorden feitelijk van nul en generlei waarde blijken te zijn. En dat is dan weer opmerkelijk: de opmerking die in de beginregel van dit schrijven naar voren komt, heeft dus gen zin. Vanaf daar begint de twijfel. In die zin dat de onzinnigheid van dit epistel iets weergeeft van de gedachten waarmee ik mij onledig houdt. Waardoor het een en ander in een divers daglicht komt te staan en het onderscheid tussen het een totaal wegvalt tegen het ander. En sta ik als een aap te kijken…
Heerlijk om me weer eens met flauwekul uit te leven. Nu wil ik absoluut niet beweren dat die flauwekul mijn geest levendig houdt, maar het heeft er veel van. Het leven is al serieus genoeg en om daar mijn aandeel aan toe te voegen geeft niet immer pas. Hoewel…
De dingen van de zondag in een ogenschijnlijk kleurrijk jasje. De uitbundigheid die zich voordoet aan de bomen, de krokussen die op weg zijn naar versterf, de hyacint die zijn plaats opeist en de vogels die kwinkeleren. Meerkoetjes die in hun ijver naar nageslacht elkaar de tent uitjagen, eendjes die volbekkig kwaken, hormonen die spontaan naar boven schieten. Het voorjaar lonkt, de recessie op zijn of haar retour en de belastingdienst die voor 1 april weer wordt overstroomd met de wensen en verlangens van dit huidige zittende kabinet. Deijsselbloem die de bloemen gaat plukken, en Rutte die mooi weer gaat spelen. Vanwege die top die gaat spelen. Niemand er meer in laat staan dat er straks nog iemand uit kan. Nog een week of wat en de belangrijkste wereldleiders komen mogelijk onder de indruk van dat kleine landje met als typisch kenmerk die grote bek. En dat wij met die grote bek grootmachten mogelijk naar de mond gaan praten… zondag. Zo goed als voorbij. Ik maak mij op voor de maandag. Al was het alleen omtrent dat wat zo bijzonder was!