Pas op…de plaats

… hetgeen zomaar weer van toepassing zou kunnen zijn! Let wel: zou kunnen zijn, hetgeen niet betekent dat dit ook van toepassing is! Want te kunnen toepassen van zaken, vergt nu eenmaal een totaal andere kijk dan ik gewoon ben. Ik ben geen ondernemer. Was ik dit wel dan zou mijn kijk ook heel anders zijn. Vraag mij nu niet direct om een hoe, laat staan om een waarom, maar waarschijnlijk zou ik wat te zacht dan wel een houding kunnen hebben van ‘vooruit dan maar.’ Waar Han de Wit ooit plannen had om zich te storten op de ontwikkelingshulp (een verhaal met een dramatische afloop), zouden mijn plannen om in zaken te gaan een vergelijkbaar dramatisch slot te kunnen krijgen. Neen, ik houd me wat beperkt bezig met het loslaten van de dingen die ik in de loop van vele decennia als eigendom ben gaan beschouwen. En daar bedoel ik simpelweg mijn verzamelaarsgenen mee. Genetisch bepaald”! Waarschijnlijk voor een deel. Meegekregen vanuit mijn ouderlijk huis. In een totaal andere tijd, mar dan nog. Misschien goed te gebruiken als een excuus vanwege de omstandigheid dat het geheel ietwat uit de hand is gaan lopen. Mogelijk ook nog versterkt door de gedachten aan wat te doen en het naderende pensioen. Het zwarte gat dat zich bij velen voordoet. Maar waar in de realiteit toch vele invullingen voor een tekort aan tijd garant blijken te staan. En dat tekort aan tijd, ach dat valt in mijn geval wel mee. De vierentwintig uur die ik tot mijn beschikking heb, laten zich iedere dag wederom opsouperen. Door het lezen van een boek, het schrijven van deze onzin, het maken van een foto of het simpelweg doen van een boodschap, een verplichte wandeling dan wel het huidige ‘mantelzorgfenomeen.’ Of door mijn schoondochter. En dat bedoel ik dan in de meest positieve zin. Zij vindt het leuk wat wij doen en ik vind het allemachtig prachtig. Maar… het impliceert ook dat ik doosjes door mijn handen laat gaan, en keuzes ga maken. En dat voelt toch nog wat vreemd. Past wel in het kader van loslaten en mogelijk een ander blij maken wat ik, in die loop der jaren, als eigendom ben gaan beschouwen. In de rol van directeur/eigenaar van onvoorstelbare vrachtwagenvloten. Nog niet toe ben aan de selectie van mijn rol als directeur/firmant en eerste en enige medewerker van een ontstellende hoeveelheid aan circusmateriaal. Hetgeen mij weer voor een nieuwe uitdaging heeft gesteld. Maar waar ik met genoegen naar uitkijk!
Het heeft veel weg van een week van beschouwingen. Van vooruitkijken en terugblikken. Ook weleens prettig, al is het alleen maar om mijn gedachten te kanaliseren. Waar het voorjaar lonkt, de winter met rasse schreden voor dat andere seizoen wordt ingeruild, een zekere luchtigheid zich van mij meester maakt en ik niet het idee heb dat ik mijn tijd verlummel. Al heeft het daar veel van…
Met een oog gericht op vandaag en een ander op morgen, hoef ik niet bang te zijn om te gaan loensen. Hanen doen zich nu eenmaal niet voor en een torenklok die slaat verkondigt hooguit een aanstaande begrafenis. De Blije Mare wordt dan minder vrolijk en de constatering dat wat geweest is geweest is doet zich voor. Het omkijken en terugblikken is, wat mij betreft, in ‘ Goede Handen’ gelijk ooit die gelijknamige reeks boeken op verpleegkundig gebied. Niet voor te stellen dat ik ooit juist daarvoor koos. Verpleegkundige en niet veel later verpleegkundig docent, na een kortstondige uitstap naar praktijkbegeleider. Een functie die nogal in opspraak was. Zeker wanneer Dokter Deo de Groot weer eens op zijn kritische vraagstoel kwam te zitten. In zijn rol van behandelend arts op een afdeling die zich kenmerkte door de grote populatie aan oligofrenen. Naast de uitbehandelde en door de grote hoeveelheid aan shockbehandelingen verdwaasde zombies die de afdeling bevolkten. Het onderscheid tussen voor en achter. En de arbeidstherapeutische inzet van Hans Zeldenrust die,met een onvermoeibare overtuiging, bergen plastic dopjes op plastic buisjes voor bloemen wist te plaatsen. Iedere dag weer een nieuwe berg die, aan het einde van de dag, in dozen naar de afnemers ging. Arbeidstherapie als noemer en bezigheidstherapie als afleiding. Ik dwaal af in mijn verleden en maak,voor dit moment, mijn pas op mijn plaats!