Stofhappen

Altijd weer een verademing! Stofhappen heeft veel weg van een constante. Met name in een nieuwbouwhuis. Nu valt daarover in het algemeen weinig over te zeggen hooguit dat een bouwstofzuiger enig soelaas biedt, maar feit blijft dat de stofzak zich toch weet te vullen. En wanneer een gewicht van zo’n ruim twee kilo het resultaat van deze inspanning is, de hoop uit te spreken dat het overige bouwstof via de weg van geleidelijkheid uiteindelijk neerdaalt. Stofzuigen. Het liefst doe ik dit wanneer er sprake is van een zichtbaar resultaat. Daar kan dit keer geen sprake van zijn, gezien het gegeven dat de vloer grijs is en grijs blijft. En dat dit mij enigszins frustreert, een bijkans uitgemaakte zaak. Werkzaamheden onder de noemer voorbereiding genieten nu eenmaal niet mijn voorkeur. En toch dienen deze te worden gedaan. En huldig ik dit keer geen enkel principe. Maar ook dat is mij wel toevertrouwd!
Daarnaast is het verhaal van de voorpret. Veelal staat dit in geen vergelijk met de uitvoering, hoewel er dit keer sprake kan zijn van die al eerder gememoreerde ‘spreekbeurt.’ Dat doet, gezien mijn leeftijd, wel wat schools aan, maar ook dit gegeven spreekt mij aan. Wat dat betreft blijf ik nog enigszins die kleien, ietwat eigengereide jongen. Neen, voor vandaag zal ik het weer eens kort houden! Tenslotte wacht mij vanavond een bijeenkomst van het fotocafe en wordt mijn onder curatele stelling gecontinueerd. Niet dat ik daar rouwig om ben, geenszins, want ook het gemak dat mij wordt toebedeeld, daar maak ik zonder enig bezwaar gebruik van. Was het alleen maar door het feit dat de rit heen zich al leent voor de nodige uitwisselingen en de rit terug zich kenmerkt door dat Tesselse biertje wat ik to mij zal gaan nemen…