Circuskaas

Inspirerend. Daarnaast heeft het toch iets creatiefs. Hoewel daar de meningen over zouden kunnen verschillen. Dus doe ik het vandaag maar weer eens op mijn Jan boerenfluitjes. Nu weet ik niet of de naam Jan voor dit gebeuren leent, maar het heeft er veel van dat veronderstelde Haarlemmerolie in dit geval het voortouw heeft genomen. Hetgeen dan ook weer publiekelijk naar voren wordt gebracht. Neen, vandaag in het teken van dat praatje. Het geheel behoeft geen nadere toelichting mag ik hopen. Anders zou een gediplomeerd explicateur mogelijk een rol in dit geheel kunnen gaan spelen. Ik wens u voor nu veel genoegen!

CIRCUS

Tromgeroffel. De trompettist zet een solo in. Melancholie maakt zich van het publiek meester. Een spotlicht floept aan. Een clown. Midden in de piste wordt de solo duidelijk: ‘Oh mein Papa…’

Wanneer deze schets een beeld oproept, kan ik de rest eigenlijk wel vergeten. Want wie heeft niet genoten van het Circus” Wie heeft daar geen waardevolle herinneringen aan” Wie kent niet de namen Krone, Sarrasani, Barnum en Bailey, Billy Smart, Knie” Dan wel de Nederlandse vertegenwoordigers: de vijf vijftigers Mikkenie, Mullens, van Bever, Strassburger en de flamboyante Toni Boltini. Wat te denken van circus Renz” Carre, dat een vast circustheater werd en iemand die in Carre staat of heeft gestaan, het toppunt van theater heeft behaald. Circus dus!

Het is 1960 en Circus Krone komt met een tweetal treinen naar Alkmaar. De bedoeling is dat het rijdende dorp op het huidige Overstad zijn voorstellingen presenteert. Het lossen vindt plaats via het laad- en losperron tegen het kanaal aan. De wielen van de vele wagens, getrokken door Hanomag-tractoren teisteren het asfalt. Geen wonder: cushionbanden hebben nu eenmaal de voorkeur vanwege het onverslijtbare karakter. Dat de stad, eenmaal verlaten door het circus, wordt opgezadeld met een redelijk groot herstel aan het wegdek, mag dit keer de pret niet drukken. Dat pontjes het publiek over het kanaal brengen is een onderdeel van het geheel. En dat reclame daar voor die tijd al plakploegen naar Alkmaar heeft gestuurd, een onderdeel van het geheel. Want indien het Circus in de stad is, ontkomt niemand er meer aan. Kaartjes dienen te worden gekocht en vele gezinnen maken zich op om het vermaak te aanschouwen. Wilde dieren die onderdeel van het geheel uitmaken, een olifantenkudde die door de stad paradeert en dat scholieren van school spijbelen… het hoort er allemaal bij. De opbouw vergt een dag of twee en wanneer de tent staat, is daar het moment waarop ik ademloos toekijk wanneer dat dorp opeens schoorstenen laat roken, vlees aan de leeuwen voert en de hoeveelheid hooi bijkans niet valt aan te slepen. Dat er water is en stroom, dat de lichten in de masten niet eerder uitgaan dan dat de voorstelling is afgelopen en dat de kleur, de geur en het geluid zich vasthechten in mijn herinnering…

Nu, in de huidige tijd staat het Circus regelmatig ter discussie. Waar wilde dieren geweerd dienen te worden en dierentuinen worden omgebouwd naar geimiteerde savannen en vormen die doen denken aan de jungle, waar het circus nog voor een deel kan bogen op de oude tradities en een belangrijk deel nog steeds onder de noemer ‘De Bonte droom van het circus valt’ een boek dat ooit werd uitgegeven bij het sparen van zegels bij de pakjes roomboter, doet weinig meer ter zake.

Dat ik, in mijn onvoorstelbare verzamelwoede, mij heb gericht op het sparen van autootjes, treinen en opeens tot de ontdekking kwam dat ook circus op postzegels zich van die kant lieten zien, was voor mij een openbaring. Weer eens wat anders dan de treinen, de auto’s en mijn Nederlandse belangstelling, de overzeese gebiedsdelen daargelaten. Want ik weet nog goed hoe ik zat te plakken, hoe het postfrisse verdween en de plakkerresten voor een waardevermindering gingen zorgen. Postzegelverzamelaars hebben veel weg van een uitstervend ras.

PostNL doet er alles aan om inkomen te genereren en maken dankbaar gebruik van de gelegenheid om met je eigen postzegel op de markt te komen. Met je eigen postzegel! Ik geef het je te doen! Maar ook dat heeft wel iets aandoenlijks. Een soort van ‘selfie’, maar dan fysiek, het laat zich zelfs aflikken voor zover het geen zelfklevende postzegels zijn.

Neen, dan blijf ik me toch maar bezighouden met mijn ‘specialisatie’. Circus op postzegels. Postzegels die veel weg hebben van het circus van alledag, laat ik aan mij voorbijgaan. En dat is maar goed ook! Voor je het goed en wel beseft ligt de hele wereld weer aan je voeten. En om dan weer een keuze te gaan maken…

Wik Pijper,

april 2014.