Dudeljooooooooooooooooooooooooooh

Dudeljoh klinkt zijn lied, dudeljoh klinkt zijn lied en dat dan nogmaals in de herhaling. Iets wat weg heeft van een wielewaal, waarbij ik geen enkel beeld heb van dit vogeltje. Kleinkunst, ooit naar voren gebracht door Hans Dorresteijn, die daardoor een hele zaal in een canonsfeer bracht. Ik geef het je te doen! Vooral omdat juist dit lied mij de hele dag lijkt te achtervolgen.
Nu ontkom ik vandaag niet aan een achtervolging, want met mijn gedachten vertoef ik nog steeds met grote regelmaat in afgelopen maandag. Naast het DeLaMar had ik ook het grote genoegen om in een voormalige Polare winkel, tegenwoordig weer onder de naam Scheltema door het leven gaand, nog wat boekwerken aan te kunnen schaffen. Wat bijvoorbeeld te denken van ’20 years international circusfestivals’, of ‘De stadsoorlog Amsterdam ’80’ dan wel van Gerrit van Dijk ZEEK, wanneer deze biograaf zichzelf fotografeert als hij een toilet, pisbak, urinoir of plaskruis aandoet. Met een gewone camera, consequent met zelfontspanner en zonder flits. In een oplage van 1000 exemplaren. En er wordt wat afgezeken in dit werkje!
De andere dingen van de mens in beeld gebracht. In de lunchroom ‘juffrouw zonder zorgen’, het cirkus theater in Moskou, Kennemer Gasthuis locatie zuid, het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp. Om even wat dwarsstraten te noemen. Daarnaast heeft deze dag veel weg van een ‘hink stap sprong.’ Of anders gezegd: van alles een beetje, waardoor het een, afgewisseld door het ander het derde deel van dit betoog dreigt te worden.

Misschien niet geheel in overeenstemming met de werkelijkheid, waardoor mijn werkelijkheid enig geweld wordt aangedaan, maar vooruit dan maar. Wat spullen verkassen, dan andere spullen inladen, een telefoon die tot drie keer toe overgaat en de plannen van de ander mijn plannen doorkruisen. Nu ben ik gelukkig zo flexibel als een deur, kan me in het geheel niet druk maken en wanneer ik zo bezig ben, verstrijkt de tijd met mij. En dat is eigenlijk een groot goed. Voor menigeen raakt ook vandaag de tijd op. Maar dat is van een heel andere orde; een ziekbed, een plotse hartdood, een ongeval of eenvoudigweg je nek breken wanneer je van het keukentrapje lazert. Ik bedoel maar. Voor vandaag neem ik me verder voor om met wat eenvoudige beelden toch een beetje een luchtige toon aan te slaan. In die zin dat het ene beeld afkomstig is uit het Vondelpark, het andere een dame laat zien die even uitrust op een ‘lounge-bank’ voor het Americain-hotel in Amsterdam. En wanneer Amsterdam stelt dat ‘het het’ heeft, wie ben ik dan om daar nog andere woorden aan vuil te maken…,