Gerede twijfel…

Ongetwijfeld gaat ieder vergelijk op voorhand mank. Dat de regel de uitzondering doet vermoeden, ook dat valt van vele vraagtekens te voorzien. En dat een onbepaalde willekeur de uitslag zou kunnen veranderen, ook dat valt buiten die gerede twijfel. De vraag waar je dan zelf aan toe bent, ook die vraag hult zich in het licht van de duisternis. Nu valt het licht in die duisternis ook nog te bezien, want wat doet licht in die duisternis” Deze hult zich in stilzwijgen, hooguit wanneer dit stilzwijgen wordt doorbroken bestaat de kans… op wat eigenlijk”! Wederom die gerede twijfel” Inderdaad! Want het is niet niets, wanneer vele bezigheden die buitenshuis zullen gaan plaatsvinden, de nodige aandacht behoeft. Aandacht die in het verleden veel specifieker was dan nu. Het heeft dan ook veel weg van de spullen die, in de loop der tijd, hun functie hebben gehad en momenteel diezelfde functie hebben verloren dan wel aan het verliezen zijn. En dat alles met een oog gericht op de toekomst. Een nakende toekomst in zekere zin. Het fenomeen van het ‘loslaten’ de bewezen overbodigheid en alles wat daaraan te koppelen valt. Waarbij het woord materie dit keer als schakel dan wel bruggenbouwer fungeert. De rommelmarkt en het verwisselen van spullen. Zondag is het weer zover. Zondag wordt wederom het Wielerpaleis omgetoverd in een grote vergaar- en gegraaibak. Waarbij, wat mij betreft, het accent komt te liggen op dat laatste. Er wordt wat afgegraaid en het behoeft geen twijfel dat vooral dames zich van dit fenomeen meester maken. Eerlijk gezegd keek ik mijn ogen uit. En waar tassen leeg arriveerden, verdwenen zij over het geheel genomen overvloedig gevuld. Ook dat behoeft dit keer geen twijfel.
En zo ben ik vandaag als een vlijtig liesje bezig. Voor een deel word ik beziggehouden, voor een ander deel laat ik me bezig houden. Het heeft niets met het voorjaar vandoen, laat staan iets van een schoonmaakgevoel dan wel het uitbuiten van mijn mogelijkheden. Simpelweg door een aantal afspraken na te komen. Afspraken in het verleden gemaakt, gaan zeker op voor de toekomst. Want als ik mij eraan probeer te onttrekken, berg mij dan maar! Dan komt er een opstandig bericht, dan wel is men in staat mijn mobiele nummer te achterhalen. Dan dien ik mij te verantwoorden en kan ik me er met een simpel ‘vergeten’ er niet van af maken. Dan dien ik mij te verantwoorden en probeer ik zo onschuldig mogelijk uit mijn doppen te kijken. Maar ook daar trapt men niet in, eenvoudige weg door de vinger op die ene zere plek te leggen. Duik ik in mijn rol van slachtoffer en weet ik niet veel betere te doen dan met een ‘ja, maar’ en wat stommelen door binnensmonds te gaan praten, mij een weg te banen in het oerwoud dat ik zelf geschapen heb. Verblijf ik als een Tarzan in mijn jungle en zijn die bekende kreten niet meer aan mij besteed. Hul ik mij in een mantel vol zelfbeklag en weet ik niet hoe snel ik mij uit de voeten moet maken…
Gechargeerd! Ook die overtreffende trap spreekt mij wel aan. Al was het alleen maar door…