Grabbelton

Dit jaargetijde leent zich uitstekend voor PRIKKELS! GROTE PRIKKELS en kleinere prikkels en hele kleine prikkels. Aan mij zal het niet liggen! Wat mij betreft is iedere prikkel er een. Wanneer ik echter al die prikkels in een zak doe wordt het, per definitie, een ratjetoe. Een chaos van jewelste waarbij bomen en bossen niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. En daar, juist daar, beweeg ik mij dan tussen. Door desnoods. Gecamoufleerd als het enigszins kan. Daar laat ik dit keer geen sporen achter. Hooguit een geknakt twijgje, een voetafdruk in het verzadigde mos, een dode mus of een overleden paard, waar geen beweging meer in is te krijgen. Een tractor die de aarde ploegt, een bremstruik dewelke het voorjaar in het hoofd heeft, een ijzeren weg welke ooit een leemspoor van inhoud wist te voorzien. En dit geheel gelardeerd door de omgevingen waarin wij vertoefden. Rijssen bijvoorbeeld, Zwolle die een gigantische uitverkoop te bieden had, Utrecht met zijn gewelven en grachten, mensen op een terras, goudgele rakkers die bijkans niet aan te slepen zijn, de kruip door sluip door wegen waarop wij ons begeven, opeens langs Drakensteijn, het graf van Friso rechts laten liggen…

Noem het een rit door stad en ommeland, tussen heuvels door en dalen, klaroengeschal wat hooguit te bedenken valt en een hotel wat, door de eenvoud van Kruidvat meer dan zijn vier sterren waard was. Genieten van de geneugten des levens, wat praten onderweg, de harmonica die lucht opvangt uit een mond, het gezang vanaf de achterbank, de TOMTOM die elders verblijft en de aloude kaart die ons de weg wijst. Ervoor zorgt dat ik dit keer de weg kwijt raak. Doodeenvoudig door wat in een grabbelton te graaien.

Waar de bedoeling mij niet helemaal duidlelijk was. Maar dat ijsje etende meisje mij op een geheel ander spoor bracht: kan het zoeter dan dit”!”