Olympiadoremi

Altijd prettig wanneer de dingen lopen zoals ze lopen. Of dit nu op de fiets dan wel op of in een ander vervoermiddel plaats vindt, maakt eigenlijk niet zoveel uit. Als ze maar lopen, gelijk wij vorige week voor een belangrijk deel liepen. Lopen, liep gelopen laat niet alleen de benen bewegen, maar zorgt in zekere mate ook voor een hoogtij in de ogen. Een hoog tij: wanneer je zo’n 170 meter onder je kijkt en de schaduw van die toren tegenkomt, de masten waar tenten aan opgehangen zijn en de ruimtes daaronder slechts veronderstelt, een zwembad van Olympische allure en de stank van chloor je doet herinneren aan het Overdekte in Alkmaar waar je in een leren riem werd wijsgemaakt dat de schoolslag ervoor kon zorgen dat je niet verzoop, waar Buldog badmeester van Es de dienst uitmaakte, gehuld in het wit op idem klompen, de badhokjes die ternauwernood plaats boden om de om te kleden en de kleerhangers die er regelmatig voor zorgden dat de opgehangen kleren en weer net zo spontaan van afgleden en de boel alsnog nat wisten te maken, het schoolzwemmen als onderdeel van je lagere schoolopleiding en het roepen, schreeuwen en het navenant weergalmen in die ruimte, dat was in Munchen niet hoorbaar.

Men trok daar baantjes in alle rust en genoot van het feit dat het er op die maandag (nog) niet stervensdruk was. Verleden en heden dat door elkaar geknoopt werd en de bezoekers die veelal uit jeugdig Duits publiek bestond. Met de nodige aanwezige rugzakjes, waar men daar een abonnement op schijnt te hebben.

Deze dag zal voor een belangrijk deel uit impressies bestaan van dat voormalige Olympisch gebeuren. 1972: een terroristische aanslag op de afvaardiging van Israel waarbij 14 atleten omkomen en de woorden van Coubertin waarin hij stelt dat ‘de spelen door zullen gaan.’ Geen wonder: ook toen werden er al aanzienlijke bedragen geinvesteerd, naast het feit dat jarenlang van planning en bouw aan dit gebeuren vooraf zijn gegaan. Dat denk ik, terwijl wij de wegen gaan scheiden. Mijn Canon zorgt ervoor dat ik aanzienlijk meer tijd nodig heb om die impressies smoel te kunnen gaan geven. Wat dat betreft zorgt juist ons samenzijn in de loop der tijd dat Jan mij die ruimte weet te bieden. Overeenkomende interesses en broodnodige verschillen weten elkaar behoorlijk aan te vullen, vullen niet alleen de tijd maar juist de omstandigheid. Dat maakt de bijzonderheid zo prettig, de harmonie tussen realiteit en beleving. Een woord dat zich ook nu weer herhaalt, zonder direct uitgesproken te worden. Waarvan, wat mij betreft, akte!