Verloren in detail…

Met een knipoog naar… mogelijk wat abstracties. Weer eens wat anders dan het voorspelbare. Hoewel, ook het voorspelbare, de doorsnee van alledag leent zich uitstekend om te worden vastgelegd. Met dat vastleggen heb ik geen enkel probleem. De vraag die ik dien te beantwoorden kan hooguit de keuzes die ik maak betreffen. En ook omtrent keuzes valt wel degelijk een discussie te verwachten. Hetgeen het totaal der dingen dan weer zo bijzonder maakt. Neem nu het Deutsches Museum in Munchen. Professionele fotografen hebben daar hun competenties op losgelaten, en ik kan me hooguit verliezen in details. Het relatieve voordeel van mijn beperking. Althans, met mijn toestel. Want voor overige beperkingen kom ik bijkans niet in aanmerking. Hoewel ook dat een discussie waard zou kunnen zijn…

Laat ik ‘Jantje van Leien’ maar weer eens opdraven. Op die manier maak ik me er vandaag mee af . Want worden blijven nu eenmaal woorden en de daden deden zich vorige week voor. Abstracties en het verliezen in details. Simpelweg omdat de daar tentoongestelde voorwerpen in de daar geboden ruimte alle ruimte gven voor die veronderstelde details. Waar ik me verloren in waande. En ook dat is bepaaldelijk een constatering die iets aangeeft omtrent de nietigheid van mijn bestaan. Maar dat ik besta, dat leidt geen twijfel! Anders zou ik niet in staat zijn geweest om hier verslag van te doen. Inspiratie blijft nu eenmaal een ding, anderzijds is het eenvoudig weg die eerder genoemde constatering. Ook het weer speelt dit keer een belangrijke rol:het is net alsof Bonnie mij roept…