03/31 Duivels genoegen…

Soms zijn er van die momenten waarop ik me afvraag waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. Het feit dat ik me dit afvraag doet mij dan denken aan het gegeven dat ik me voorheen ook wel dingen afvroeg, maar dat dit veelal in het verlengde van mijn werken deed. Nu ik niet direct meer werk en ternauwernood werkzaamheden verricht, maakt mij, misschien in de ogen van een ander, tot een luiaard. Een wezen dat wat onderuitgezakt aan een boomtak zich, met alle tijd van de wereld tot zijn beschikking, zich enigszins verplaatst. Zich door niets en niemand de les laat lezen. laat staan zich druk maakt omtrent de zaken die hem nog te wachten staan. Prikkels die rustig in de tijd wachten op de plek die hen wordt toebedeeld, momenten die er wel dan niet toe doen dan wel momenten die, achteraf, niet de moeite waard bleken te zijn. Waardoor er mogelijk zaken in het verdwijnputje geraken. Het riool in en daarvandaan in een onbestemde buis van hot naar her en van iefie naar aafie worden geslingerd. De kans op het vergaren van eeuwige roem, als laatste strohalm, zien verdwijnen…
Berlijn, Amsterdam, Den Haag, Texel, Den Burg, Oudeschild, De Koog dan wel Oosterend wachten, in een volstrekt onwillekeurige volgorde, op het moment dat ik daar aandacht aan ga besteden. DeKunst10Daagse van Bergen die mogelijk nog enige aandacht behoeft. Dat alles wacht op een straks. Dat alles is, door een gemak mijnerzijds, naar deze dag verhuisd. Want het gemak dat ik aan de maand oktober heb gehangen door juist deze maand van een dertigtal dagen te voorzien, schenkt mij het genoegen dat ik november dan maar van 31 dagen ga voorzien. Het is weer eens wat anders en op die manier denk ik een zekere sleur, een voorspelbare voorspelbaarheid de nek om te kunnen draaien. Maar ook dit zal wel weer een illusie blijken te zijn. Zoals zoveel schijnbare werkelijkheden achteraf gestoeld waren op die eerder genoemde illusies…
Toch heeft het wel wat. Te spelen met de werkelijkheid en je niets van de realiteit aan te trekken. Het leven tussen de werelden die je tot je beschikking kunt hebben, het uitbreiden van dimensies die verantwoord zijn. Of juist bijzonder onverantwoord blijken te zijn. Ook dat heeft wel wat en bied mij de gelegenheid om de zaken naar mijn hand te zetten, de duvel en zijn ouwe moer een loer te kunnen draaien en mij veelvuldig met een glimlach rond mijn lippen op te zadelen. Ik schroom niet om mezelf daarmee uitte dagen, de ander in verwarring achter te laten, laat staan dat ik leitjes wijsheid van Oosterend naar mijn inzicht en hand te zetten. Ik kan me echter voorstellen dat ik daar niet direct vrienden mee maak, maar de vrienden die ik heb, blijf ik koesteren. Bij deze dus vrienden! Weet dat ik jullie omring met de mantel der liefde, als ware het een Koningsmantel met voldoende hermelijn. Synthetisch weliswaar, maar dan nog…
Een blik op morgen, bij de gunst van vandaag, zou verwachtingen kunnen scheppen. Ik koester deze op voorhand, al was het alleen maar om dat voorschot te kunnen nemen. Dat ongekende voorschot van vandaag, al is het vandaag gisteren. Ik geniet, in zekere zin, en ervaar bij mezelf een duivels genoegen. Maar of dit vandaag ook bewaarheid wordt…