090909

Werp kastanje op kist van spaanplaat en eikenfineer

Weer thuis na lange dag ver weg. Raap kleine gladde kastanje op. Steekt nog half in ruwe bolster.
Stevige windvlaag op stormachtige namiddag.
Blaast eerste vrucht van stoere kastanjeboom op mijn pad.
Hier sta ik dan. Op wankele benen. Met wapperende haren. Huilend hart. In nazomerse storm.
Die mijn zielskreten overschreeuwt. Vader is vanmorgen gestorven. Niet mijn echte vader.
Al voelt dat wel zo. Is Pa van mijn Lief.
Die ik bij eerste ontmoeting lang geleden als mijne adopteer. Vader die ik nooit had.
Groeit uit tot liefste Opa die mijn kinderen zich lange tijd kunnen wensen.
Is nu dood. Ligt tussen vier planken. Van spaanplaat met eikenfineer.
Waarom niet van echt kastanjehout”
Staat niet in catalogus. Waaruit wij mogen kiezen.
Geen enkele kist is goed genoeg om hem te dragen.
Daar ligt hij dan. Bleek als de dood. In zijn zondagse pak.
Doet zeer om afscheid te nemen van man in wie ik gestorven Lief zo herken.
Als hij er niet meer is als spiegel van mijn liefde en verdriet, naar wie kan ik dan nog kijken”
Knijp glanzende kastanje bijna fijn in mijn hand. Weet het even niet meer.
En toch ook weer wel.
De boom is geveld. Zijn takken reiken niet langer naar de hemel.
Zijn wortels niet meer naar diepste van aarde.
Zijn nu onthecht. Hebben de warme schoot van de aarde moeten loslaten.
Zoals zijn boom van een zoon – mijn Lief, vader van mijn kinderen, al veel eerder los moest laten.
Is niet natuurlijk. Dat oude kastanjeboom die ene loot overleeft. Dat doet hem ook veel verdriet.
Meer dan hij kan zeggen. Hij communiceert in kleine gebaren.
Laat mij met zijn blik, die mijn ogen iets langer vasthouden,
zijn grote handen die de mijne stevig omvatten, zijn innige omhelzing, die mijn
schokkende schouders tot bedaren brengen, weten dat hij die ene zoon nooit zal vergeten.
Gelukkig heeft hij nog meer kastanjes in het vuur. Die uitgroeien tot grote bomen.
Stormen doorstaan. Kleine kastanjes in vruchtbare aarde laten vallen.
Jonge aanplant als garantie voor nieuw leven.
Mijn vader, vader van mijn zwagers en schoonzussen, opa van vele kleinkinderen,
overgrootvader van achterkleinkinderen, kan tevreden achterover leunen.
Al met al laat hij een prachtig bos achter.
Dan komt beladen dag dat alle nazaten zich verzamelen.
Om hem tot in het crematorium te begeleiden.
Daar steekt mijn Zoon een kaars aan. Namens zijn vader. Voor zijn Opa.
En brengt mijn Dochter een afscheidsgroet, namens haar vader. Aan haar Opa.
Bedankt met trillende stem voor zijn goede zorgen.
Voor haar vader. Haar moeder. Haar broer. En haarzelf.
Ik zeg niks. Er zijn geen woorden meer.
Werp alleen die kleine, gladde kastanje half in stekelige bolster, op zijn kist.
Van spaanplaat met eikenfineer.
En zeg in gedachten: dag Pa. Doe je de groeten aan je zoon”
Zeg maar dat het verder wel goed gaat.

Marja van Spaandonk, Vrij, 5 september 2009.