10 april // in maart stil…
Maar niet in mij! En misschien ook niet in mei!
Niemand die daar nu een uitspraak over zou kunnen doen dus…
Niemand die daar nu een uitspraak over zou kunnen doen dus…
blik ik terug. Want om de vrede te bewaren moet je voortdurend oplettend zijn…
Maar ook dit helpt niet. Afhankelijk en zijn verhoudt zich als een tang tot Dirk. Bij wijze van spreken dan. En dat spreken doe ik nu, op dit moment, waarop vele communicatiekanalen het af laten weten. Het houdt deuren gesloten die zich juist, op die onverdachte momenten, wagenwijd openden. Alsof eenieder wachtte op een teken. Een ‘sign of the time’.
En dat teken is nu, abrupt, gestopt.
Daardoor hebben deze woorden ook iets van een vrije val in zich.
Is het een pogen en zal of kan het mogelijk bij deze poging blijven.
Want het heeft te maken met belangen.
En mijn belang is, per definitie, een ander belang dan dat vooronderstelde belang van die ander.
Rick bijvoorbeeld heeft zo zijn eigen belangen.
Daardoor hebben deze woorden ook iets van een vrije val in zich.
Is het een pogen en zal of kan het mogelijk bij deze poging blijven.
Want het heeft te maken met belangen.
En mijn belang is, per definitie, een ander belang dan dat vooronderstelde belang van die ander.
Rick bijvoorbeeld heeft zo zijn eigen belangen.
En die belangen bestaan al vele jaren. Die belangen zorgen ervoor dat de keuze die hij maakt in dit belang van hem ook worden gecontinueerd. Terecht, zou ik willen zeggen. Onterecht is wat ik in mijn oor hoor fluisteren. Want ieder mens hoe zijn of haar leven zich ook ontwikkelt zal wel degelijk oog en oor dienen te hebben voor de ander. Zou ik willen opmerken. Of is dat vooronderstelde altru”sme de zuivere vorm van ego”sme op een ander plan” Ik kan er slecht naar raden maar mag daar zo mijn vraagtekens aan toe gaan voegen. Het is aan de ene kant een gevoel hebben alleen op de wereld te zijn gekomen en daar, aan de andere kant, ook alleen weer van af te gaan.
Wat Ian Fleming terecht opmerkte toen hij de titel ‘You only live twice’ aan James Bond hechtte.
Hij hechtte een bepaalde waarde aan zijn filosofie en die waarde ging de wereld over.
Wat Ian Fleming terecht opmerkte toen hij de titel ‘You only live twice’ aan James Bond hechtte.
Hij hechtte een bepaalde waarde aan zijn filosofie en die waarde ging de wereld over.
Ook die gedachte kan ik onderschrijven.
Die gedachte draagt er nu zorg voor dat ik het een (gedachte) aan het ander (het vraagteken) ga koppelen.
Als een soort van veredelde koppelaar dien ik wel waarde te gaan hechten aan het gedachtegoed wat ik als ik door mijn hoofd laat spelen. Een zekere kwaadheid, teleurstelling en een berusting maken, op dit moment, deel uit van de mix die mogelijk ooit een cocktail zou kunnen gaan worden. Het onherkenbare en het duidelijk herkenbare van de mens in zijn algemeenheid en van Rick in het bijzonder, laat het afweten als dit in een waterig zonnetje ten onder gaan.
Alsof de horizon niet veel beter weet te doen dan zich overgeven aan de snel invallende schemering.
Een soort van schemertoestand die enigszins doet denken aan een ‘fugue.’
Zwerfzucht.
Die gedachte draagt er nu zorg voor dat ik het een (gedachte) aan het ander (het vraagteken) ga koppelen.
Als een soort van veredelde koppelaar dien ik wel waarde te gaan hechten aan het gedachtegoed wat ik als ik door mijn hoofd laat spelen. Een zekere kwaadheid, teleurstelling en een berusting maken, op dit moment, deel uit van de mix die mogelijk ooit een cocktail zou kunnen gaan worden. Het onherkenbare en het duidelijk herkenbare van de mens in zijn algemeenheid en van Rick in het bijzonder, laat het afweten als dit in een waterig zonnetje ten onder gaan.
Alsof de horizon niet veel beter weet te doen dan zich overgeven aan de snel invallende schemering.
Een soort van schemertoestand die enigszins doet denken aan een ‘fugue.’
Zwerfzucht.
Daarnaast een zekere frustratie.
Een diepgevoelde teleurstelling.
Een diepgevoelde teleurstelling.
De theorie die ervan uitgaat dat frustratie altijd agressie oproept, en dat agressief gedrag dus altijd te verklaren valt uit eerder opgelopen teleurstellingen wordt als frustratie-agressiemodel ten tonele gevoerd. De tegenhanger is de frustratietolerantie: de mate waarin men teleurstellingen kan incasseren en verwerken.
Ook dat doet een beetje aan als het eerder door mij naar voren gebrachte ‘You only live…’
Maar ook nu blijft het bij een pogen een bepaald gevoel te willen vatten.
Net als weging:
‘Niets weegt meer, maar is dit draagbaar”‘
Met die gedachte werd ik vanochtend wakker. Die gedachte beweegt zich vandaag met mij.
Dan wordt het belang van niets weer iets. En voel ik mij weer enigszins gelouterd.
Ook al heb ik de pest in. En die pest heb ik er ook in.
Dan wordt het belang van niets weer iets. En voel ik mij weer enigszins gelouterd.
Ook al heb ik de pest in. En die pest heb ik er ook in.
Net als ik die angst uitspreek door de door Harrie Jekkers gebruikte krachtterm
om zijn ongenoegen te uiten te gebruiken: ‘de vliegende vinkentering…’
om zijn ongenoegen te uiten te gebruiken: ‘de vliegende vinkentering…’
Ik zou dat ook anders kunnen noemen: de ‘phtisis galoppans’, ’tuberculosis miliaris acuta’,
de vliegende tering zonder daar de vogelgriep bij te gaan betrekken…
de vliegende tering zonder daar de vogelgriep bij te gaan betrekken…
Ik zoek dus ergens naar. Contact bijvoorbeeld.
Met Rick in hoge mate. En dan nul op mijn rekest krijgen voelt dan zeer betekenisloos.
Ik weet niet hoe vol zijn balboekje is.
Op welke plek hij mogelijk een plaats voor mijn dans heeft weten te noteren.
Maar ik voel er weinig voor om een ‘danse macabre’ te gaan overwegen.
Dan leg ik mij liever bij de gegeven situatie neer.
Hoe onprettig dit ook is. Hoe de impact ook moge zijn.
Hoe de frustratietolerantiedrempel zich zou kunnen verkleinen.
De hobbel spreekt. Voor zich. En ik kan hooguit kijken.
Met Rick in hoge mate. En dan nul op mijn rekest krijgen voelt dan zeer betekenisloos.
Ik weet niet hoe vol zijn balboekje is.
Op welke plek hij mogelijk een plaats voor mijn dans heeft weten te noteren.
Maar ik voel er weinig voor om een ‘danse macabre’ te gaan overwegen.
Dan leg ik mij liever bij de gegeven situatie neer.
Hoe onprettig dit ook is. Hoe de impact ook moge zijn.
Hoe de frustratietolerantiedrempel zich zou kunnen verkleinen.
De hobbel spreekt. Voor zich. En ik kan hooguit kijken.
Uitkijken naar een ander moment.
Wanneer…”!
Wanneer…”!
KOKER
Tuimel door
een koker
rechts is goed
kwaad is links
en omgekeerd
wordt onder
boven.
een koker
rechts is goed
kwaad is links
en omgekeerd
wordt onder
boven.
Goed kwaad
tuimel door
het kwaad
geschiedt:
kom goed
terecht.
En zo er sprake is van een reden: ik houd mij van harte omtrent die reden aanbevolen…
10 maart 2009, nog steeds geen nieuws…
10 maart 2009, nog steeds geen nieuws…
Zelfs de zon laat het afweten!
‘Raindrops keep fallin’ on my head…’
…dacht ik, nu een maand geleden…
En nu:
agressie en frustratie tegenhanger van liefde”
dacht het niet!
hevige drang om aan te raken.
wie raakt wie het eerst”
Kinderachtig”
geraakt te worden door jou
jij door mij
Te groot om te voelen
een te groot verlangen
om te stillen
een afscheid wat je niet hoeft te nemen, behalve in je gedachten.
angst nooit meer te voelen. te raken, aan te raken.
hevige trillingen in de buik.
klotsende oksels van angstzweet.
gebalde vuisten in de lucht.
schreeuw, schreeuw zoals je wilt.
spreek uit die behoefte
pijnig mij met het gemis van je aanraking.
laat me voelen wat ik wil.
dan kan ik het je vragen.
heb me lief
heb me lief
heb dit lichaam lief
bemin mij
bevrijd mij
van dat gevoel van schuld
verraad mij met een kus
heb me lief
heb me lief
verder gaan kan ik niet
we verzoenen ons vannacht en weet dit
en ik vraag je
heb me lief.
te veel van je woorden soms in een keer. verwarrende gevoelens van ook jij in mijn leven.
mijn eigen hersenspinsels
jouw uitlaatklep jou site
soms wil ik je niet vermoeien
dat doet me dan ook spijt.
nu doe ik het dan toch weer.
ik zal dit blijven doen.
soms in gedachten. woorden vormend
controle drang me niet te buiten op jou site te gaan.
ben jij wel in mijn gedachten.
troost dat”
Een maand geleden..
Zag de wereld er anders uit..
Nu is het April
Eieren worden verstopt en gezocht
Kijk naar buiten
De zon schijnt
Het leven is goed..
Ga naar de HEMA en neem een bak koffie
Met je zo geliefde Tompoes
En zoek een poes
Om naar te kijken
Vind het verlangen in je terug
De zin van het leven
Je "hebberigheid" in begeren
Je herkenbare ik.
Als je boos ben schop je tegen een blikje op straat
En loopt stoer door
Met je fiets aan de hand
Op zoek naar schoonheid.
Want jij weet dat in mooie kleine dingen te vinden..
Maak we weer zo trots op de man die ik leerde kennen
Als een die ALTIJD de zon in het water ziet schijnen
En dat zo prachtig weet te benoemen en vast te leggen..
En laat je niet
Door NIETS
Naar beneden trekken
Daar ben je mij
En velen met mij
Veel te waardevol voor..
Door ervoor te kiezen Niet te kiezen onstaat de wanhoop, volgens Kierkegaard.
Zelf verantwoordelijkheid nemen is, net zo als in het huwelijk, een realisatie van onafhankelijkheid door zelfwetgeving.
Wanhopig raken we, doordat we ons bewust worden, dat we onszelf niet kunnen kiezen.
Uiteindelijk beseffen we dat er geen absolute waarde is in de wereld waaraan we ons leven kunnen vastpinnen.
Loop niet bij jezelf weg. Je bent niet meer afhankelijk van een ander dan de ander is van jou.
Maar een zekere mate van wisselvalligheid is mij niet vreemd, vandaar…
maar weer eens een terugblik.
Ook dan is het morgen!