11-11-11 Gekkengetal!

Een dag niet gelachen laat altijd in het midden of er al dan niet geleefd is. C. Chaplin was ooit de bedenker van deze quote, welke bij herhaling te pas en te onpas te berde wordt gebracht. Zo ook in café ‘De Karpershoek’ die al eerder de revue mocht passeren. Zo ook bij Circus Roncalli, waar Bernhard Paul met de Duitse variant successen oogst. Successen die recht doen aan het vermaak wat in kommervolle tijden onder druk kan komen staan. Zoals in de huidige tijden. De een heeft het over recessie, terwijl de ander slechts de broekriem aanhaalt. Een derde zich over prullenbakken ontfermt, terwijl een vierde zich te buiten gaat aan het aantal sterren dat de voorpui siert. Een vijfde zich laat informeren omtrent het energielabel E, een zesde zich in de rij voor de voedselbank schaart. Een zevende vandaag, de 11de van de 11de in het jaar ’11 te horen krijgt dat zijn baan, per maart 2012 a.s. niet langer gegarandeerd is. De hemel zich nog steeds in grijstinten hult. Dat de vraag of de zon vandaag nog zal gaan schijnen een teleurstellend antwoord laat zien.
Geleefd wordt er ongetwijfeld. Was het alleen maar vanwege het vooruitzicht. Het weekend wat te wachten staat. De afspraken waarmee menig agenda is gevuld. De concerten die staan te wachten. Of de vrienden met wie zal worden ‘gestapt.’ De bieren die in hectoliters de dorstige kelen weten te verzadigen. De drank in de man en de wijsheid die door het afvoerputje vloeit. De kippen die het Wienerwald zijn ontvlucht en hier een roemloos einde wacht. Wein, Weib und gesang wat op het evenemententerrein in Alkmaar op die verwachte duizenden Lederhosen en Dirndl wacht. Een Oktoberfest in november. Even de dagelijkse beslommeringen achter laten. Je in het feestgedruis storten. Je laten gaan. Met midden en kleinbedrijf een opsteker bieden. Aan lange tafels op schragen de pot verteren. Gelijk die krekel en die mier. Uit dat geheel andere verhaal.
Ik zie me niet zo gauw aan dit feestgewoel overgeven. De drank die ik in het verleden kon verzwelgen, is, in vergelijking met toen, een droogvallend beekje gaan worden. Niet alleen door de leeftijd. Ook door de omstandigheid. En het zal niet zonder reden zijn geweest dat de vraag werd gesteld: ‘vermaak je je nog wel een beetje”‘ ‘ Ja’, was mijn antwoord, maar ik heb er ook geregeld moeite mee. Niet zozeer om mijn dagen te vullen, maar moeite met het feit dat werken toch voor meer afleiding, meer reuring konden zorgen. Toch moet ik er gelijktijdig niet meer aan denken om weer in de tredmolen van voorheen te treden. De opkomt en ondergang van de wekelijkse werkweek te ondergaan. Het in het duister de dag tegemoet te treden en in datzelfde duister de dag te zien verdwijnen. De voorspelbaarheid. Of de vertraging die zich onderweg voordoet. De ergernis wanneer op de borden het woord vertraging verschijnt en een neutrale vrouwenstem aankondigt dat de verwachte trein over tien minuten zal arriveren. Eufemisme is ook de NS niet onbekend.
Neen, vandaag niet gelachen! De GGZ Noord-Holland Noord haalt de koppen op de voorpagina. Er moeten volgend jaar 130 mensen weg. “De patiënten gaan de tol betalen voor onrechtvaardige bezuinigingen, die het Rijk ons heeft opgelegd. Dit gaat ellende opleveren”, stelt Adriaan Jansen, bestuursvoorzitter van de GGZ. Hij sluit niet uit dat dit alles zal leiden tot meer zelfdodingen. De GGZ-sector heeft al veel protesten in Den Haag laten horen, inclusief demonstraties op het Malieveld. “Die gingen echter vooral over de invoering van de eigen bijdragen van tweehonderd euro voor GGZ-patiënten. “Mensen die een behandeling in een gewoon ziekenhuis moeten ondergaan, hoeven die eigen bijdrage niet te betalen. Dat GGZ-patiënten dit nu wel moeten, is zeer stigmatiserend voor ze en discriminerend. Het voelt alsof we weer terug zijn in oude tijden. Dat je niet als ziek wordt erkend als je een depressie hebt.” Depressie, recessie, repercussie, discussie, illusie… valt er eigenlijk nog wel wat te lachen” En als er dan toch gelachen moet worden grote kans dat dir eruit ziet als honderden boeren die kiespijn hebben. Want wat dat betreft hebben we ook nog eens te maken met een uitzicht op 2012, wanneer de tandartsen van alles gaan bepalen… Marktwerking. Met monopolisten en vragen onder de kostprijs kan het haast niet anders dan dat de staalprijzen gierend uit de hand zullen lopen. Doet dan weer denken aan ooit die strip: Archie, de man van staal. De tijd dat Hoogovens er nog prat op ging dat schaken onder die naam de wereld wist te overrompelen… een stalen gebit, onverwoestbaar en op termijn de kostprijs retour! Een diepte investering om houtjes mee weg te werken! Geen hond meer in de pot maar een aftreksel van twijgen. Een kruidnageltje erbij, wat peper om de zaak te verlevendigen… Ook de Chinees ziet af van de vraag: ‘sambal bij”!’ Want ook de rode peper gaat tegenwoordig per gram!
Als je je daar per ongeluk in verslikt, zie ik jouw tranen… niet van het lachen, wel van de schrik. Valt er toch nog wat te grijnzen!