11112009

De voorzienigheid laat mij op de elfde van de elfde reeds een boodschap openbaren. Niet dat deze boodschap
ertoe doet, want zoals zoveel boodschappen gaan ze slechts de wijde wereld in en laten het daarbij.
Zo kwam ik voorzijn tegen. Nu weet ik wel dat een zeker voor zijn nergens een kans maakt om de handen
op elkaar te krijgen, maar kan, gelijk die voorzienigheid, juist een voorzijn er voor zorgen dat je de zaak
voor bent. Als het ware ervoor zorg draagt. Omdat dat in een bepaald plan geschreven staat. En de staat
waaronder dit plan geschreven is een zekere hand verraadt. Van hoger hand als het ware. En dan heeft het
er weer veel van dat dit bovenaardse doet denken aan machten die niet van deze wereld zijn. Dan ontkom
je niet aan een voorzijn. En is de cirkel eenvoudig weer rond. Gesloten, gelijk een rozenkrans zich
eindeloos weet te herhalen. Althans, is dit het wat ik mij weet voor te stellen. Op weg naar een begin
waar het einde zich laat overtuigen.

Voor zover ik nog te volgen ben. Want een elfde van een elfde noopt, per definitie, dat ik anders kijk
dan ik gewend ben. Zoals ik tot mijn grote vreugde gisteren ontdekte. Geheel onverwacht koos ik een
willekeurige reeks van cijfers achter een symbool en kwam daardoor geheel onverwacht een deel van
mijzelf tegen. Zoals ik op een bepaald moment door Mark was gezien. En dat niet alleen, door zijn oog
via een ander oog was vastgelegd. Waarbij opvallend één oog wat rood in het wit kleurt: een ader
gesprongen dankzij het gegeven dat bloedverdunners bepaalde oogmerken kunnen achterlaten.
Waardoor het land der blinden bewaarheid wordt: mijn rode oog laat dat kenmerk zien.
En of ik daar dan weer heel blij van word…”! Maar liever dat dan dat ik geteisterd word door een oormerk.
Zo’n groot geel ding met wat cijfers erin. Gelijk een stuk jong vee de weide weet op te fleuren.
Hoewel ook dit geenszins de bedoeling is.

Ik raak met letters van de rel. Nu weet ik wel dat het ook mij steeds weer weet te verrassen welk een
woordenbrij deze machine weet uit te braken, maar moet het mij direct weer van het hart dat ik me
juist daar schuldig aan maak. Al was het alleen maar om de lezer een beeld te schetsen van wat zich
aan grijsbruine golfbewegingen in mijn bovenkamer voordoet. Waar ik bijkans weinig zeggenschap
over lijk te hebben: maar ook dit excuus kant noch wal raakt. Omdat het mijn woorden zijn.
En dat ik daarin voorga is weer een ding en dat ik daardoor voorben een ander.
Wat me, wederom, weer op dat voorzijn brengt.

Na het geluk van gisteren is het de onzin van vandaag. Is het bijkans het lied van Maas en Waal wat
Hieronymus Bosch weer aan Jeroen Bosch weet te koppelen. De inktzwam die doet denken aan de paddo’s
die Jeroen op zijn pad trof, het mes dat door een oor suist en die ongekende wezens die zijn
schilderingen zo’n kwaadaardige glans weten mee te geven. De keiensnijder in zijn stevig gewaad en
de landloper die de vrouw in de deuropening ziet verdwijnen. En Boudewijn de Groot die op een tekst
van wijlen Lennart Nijgh zijn woorden de wereld in roept. Over hoge bergen praat en daar mogelijk
de zeven heuvelen rond Nijmegen mee bedoeld. Of de zeven heuvelen die zich rond Parijs voordoen.

Neen, beter is het om stil te staan bij het keuvelen. Het gevoel wat Sint Maarten oproept.
‘Elf november is de dag dat mijn lichtje branden mag.’ ‘Sinte Maarten had een koe, die moest naar
de slager toe, was hij vet of was hij mager, evengoed moest hij naar de slager.’
En meer van dit soort vrolijke noten.
‘Sinte Maarten mikmak, mijn moeder is een dikzak, mijn vader is een duntje, geef me een pepermuntje…’
Ik stop ermee: morgen is het de twaalfde! Dat is de dag dat de tandarts boren mag.
En dan komt automatisch de dertiende. Vrijdag.
Zwarte katten zijn gewaarschuwd: ladders worden opgeborgen en wat er dan te melden valt…

Geniet van de avond en geef met gulle hand: tenslotte eindigen de meeste CAO’s op de nullijn…
Welk poldermodel!”
VOORZIJN

Voor wie wij zijn
door wie wij waren
voor zomaar even
stil te staan om
voor te zijn om
door te blijven
veel
van wat zij waren is
van wat wij zijn.