Jaar: 2009

De tijd van overwegingen. De tijd waarin vooruit kijken de terugblik impliceert. Of wel de toekomst laat
zich als een verleden lezen. Waarbij de vraag dezelfde zou kunnen zijn en het antwoord zich niet geheel
laat raden. Om de verrassing niet geheel uit te sluiten kan ik zwijgen. Zou ik kunnen zwijgen. Maar echt
zwijgen kan ik niet. Zo kan ik ook mijn ogen sluiten.
Mijn ogen sluiten voor alles wat zich rond mij manifesteert.
De reclame. De etalages die, bijkans, elkaar de tent uit bieden. Want het liegt er niet om wat decorateurs
ons weten voor te schotelen. Etaleurs die van weinig iets fantastisch weten te cre”ren. Of het gegeven dat
de afgelopen zomer er mensen aan het werk waren om de kerst er zo voordelig mogelijk uit te laten zien.
De feestelijk gedekte tafels. Het glaswerk, gepoetst en opgewreven. Het poleren van bestek. En alle franje
waar de kust en de keur een rol in kan gaan spelen. En ook speelt. Bij een vijftal gangen. Een tiental gangen.
En het ene etiket vaak onderdoet voor dat andere. Waarin de nullen een rol gaan spelen. De nullen gaan rollen,
al dan niet voorzien van een ander cijfer. Een 1 of nog wat anders. De vraag wie daar voor opdraait in het
midden latend. Want iemand zal de rekening voldoen. Iemand zal de tol betalen. En die rekening: gaat naar
minister Bos. Aftrekbaar voor de één en geen punt weer die ander. Opgedaan tijdens die Miljonair Fair.
Wat idee”n opdoen, terwijl de reservering allang gedaan is. Zonder mitsen en maren. Gewoon omdat het
meer dan een traditie is. Gelijk de kalkoen zijn veren laat plukken en gevuld en wel op de aanval wacht.
Het hoogtepunt, indien gegaard, de vork door zijn vlees voelt prikken en het snijpunt van het mes,
even op zijn huid laat inwerken. Weerstand biedt. Voor een moment.

De terugblik en de balans die een rol gaat spelen. De spijt omtrent de zeken die anders uitpakten dan ooit
gedacht dan wel vermoed. Omdat vermoedens niet altijd hun beslag weten te krijgen.
Juist door het feit vermoedens te zijn. Een vleugje achterdocht in zich kunnen bergen, maar ook voor
glansrijke overwinningen kunnen zorgen. Iets wat totaal niet te verwachten was. Iets wat andere deuren
opent. Nieuwe horizonten laat zien. Andere wegen zichtbaar maakt. En voor energie zorgdraagt.

Zorg dragen. De mogelijkheid om die energie uit te gaan dragen. Door in de zorg te zijn. Natuurlijk was er
ooit een ideaal. Een mogelijkheid om niet alleen jezelf te ontplooien maar gelijktijdig iets voor een ander
te gaan betekenen. Maar toen kwamen de jaren. De idealen en de spontaniteit die ter discussie werden
gesteld. De verwachtingen die niet altijd werden uitgesproken. De bevestiging van de minder goede
kantjes van een zijn. En de herhaling die zich in een zekere voorspelbaarheid voordeed. De sleur.
En het laveren wat gedaan moest worden. Tussen Scylla en Charybdis manoeuvreren.
Het ‘man overboord’ wat werd nagelaten aan te geven. Omdat men zei: ‘je redt het wel’ en op een ander
moment deed alsof men van niets wist. Je daardoor spijkerhard met jezelf in relatie tot de ander werd
geconfronteerd. En twijfelde. Voor een belangrijk deel aan jezelf. En de wereld waar je deelgenoot van
werd. Of werd gemaakt. Omdat de wereld er toch heel anders uit was komen te zien. Je elke keer
opnieuw werd uitgedaagd om jezelf te bewijzen. In omstandigheden waarin de keuze niet altijd
jouw keuze was. Een keuze werd gemaakt. Door anderen. Soms op grond van een indruk. Een idee.
Of om juist de puntjes op de i te zetten. Bewust werd gekozen voor een bepaalde zwaarte.
Om te zorgen dat je niet alleen gepokt maar ook gemazeld zou raken. Je je weerbarstigheid zou weten
in te ruilen. Je je gevoel voor een zakelijkheid zou weten te ontwikkelen. En van de mens als zodanig
de afstand naar product zou weten te ontwikkelen. Op grond van afspraken. Professionele afspraken.
En alles wat daar nog meer aan kwam te hangen. De rollen die op je pad kwamen en de persoon die
gekneed werd. Op grond van idee”n vaak van anderen. En het weer voldoen aan…
UITGEBLUST

Het vuur waarin
zij toen
de keuze veilig
stelden
ontwikkelt
in dezelfde tijd
het koudvuur
tot hun
voeten

resten
van hun oude
idealen
ruilen zij in
om de voldoende
van een beoordeling
te halen.

Straks

nemen zij zich
voor
en daarbij

blijft het.

Overleven. Overdenken hoe te overleven. En voor een ander ogenschijnlijk mogelijk een ‘eitje.’
Alleen de vraag wat het kostte laat zich raden: kijk eens op de achterkant van dat diploma!

Daarnaast:
En ik slaap grimmig door.

De nacht boort zich door
die nacht, duister weet van geen wijken.
Kan ik dan niet dromen
van kleur & smart
Alles wat ik zie zwart.
Zelfs de toverlantaarn van mijn
angsten componeert geen beelden.

Waar ik iets mee kan,
een mechaniek bedacht wat kan helen.

Een bijdrage van Robert-Jan. Waar die de tijd vandaan haalt…”!