verzoek/uitdaging/suggestie
Terug in de tijd. Noem het een vorm van retrograde
herinnering. Of wat dacht JU van een d”ja vu.
‘Teach your children well…’
Alsof iets van tijd aan mijn strijkstok blijft kleven
als ik de snaren beroer. Is het dan de melancholie die mijn ogen doen knipperen”
Gaat er meer schuil in dat ene schouderophalen”
Dat enige gezegde” Die verlate knipoog” Dat schalkse lachje”
Want ik dacht aan een ommekeer. Een verandering in de
compositie van mijn zijn. Mijn huidig zijn.
Weer zoveel tijd later. En de opmerking die ergens in
mijn achterhoofd bonkt. ‘Je lijkt wel haast te hebben!’
‘Je weet toch hoe kwetsbaar leven is”!’
Een achterband die zachtjes leegloopt. Een beschadiging
door wat langdurig heen en weer bewegen. Op de verkeerde
plaats. In de buurt van het ventiel. Een plakkertje erop.
Het versnelde leeglopen. Nog maar weer eens wat solutie
snuiven. Goed voor te stellen dat er snuivers zijn en dat
de roes voor andere dimensies kan gaan zorgen.
Het ontvluchten van de realiteit. Een gedachtesprong.
Alsof een hinde vlucht voor de jager. Het wildtijdperk
dat zich voordoet. De laatste poelier die een haas laat adellijken.
herinnering. Of wat dacht JU van een d”ja vu.
‘Teach your children well…’
Alsof iets van tijd aan mijn strijkstok blijft kleven
als ik de snaren beroer. Is het dan de melancholie die mijn ogen doen knipperen”
Gaat er meer schuil in dat ene schouderophalen”
Dat enige gezegde” Die verlate knipoog” Dat schalkse lachje”
Want ik dacht aan een ommekeer. Een verandering in de
compositie van mijn zijn. Mijn huidig zijn.
Weer zoveel tijd later. En de opmerking die ergens in
mijn achterhoofd bonkt. ‘Je lijkt wel haast te hebben!’
‘Je weet toch hoe kwetsbaar leven is”!’
Een achterband die zachtjes leegloopt. Een beschadiging
door wat langdurig heen en weer bewegen. Op de verkeerde
plaats. In de buurt van het ventiel. Een plakkertje erop.
Het versnelde leeglopen. Nog maar weer eens wat solutie
snuiven. Goed voor te stellen dat er snuivers zijn en dat
de roes voor andere dimensies kan gaan zorgen.
Het ontvluchten van de realiteit. Een gedachtesprong.
Alsof een hinde vlucht voor de jager. Het wildtijdperk
dat zich voordoet. De laatste poelier die een haas laat adellijken.
Jagende wolkensluiers voor een volle maan.
En het leven wat de tijd neemt om zo, ongemerkt,
de dagen te vereeuwigen.
Althans in mijn beleven. In mijn huidig zijn.
Laat ik woorden voor zich spreken! Of dien ik iets van
een verantwoording te gaan overleggen. Ik overleg.
Veelal, momenteel, met mezelf.
Mis ik nu die anderen” Die meningen” JA, en wel heel erg.
Alsof helen hier een rol in speelt. Straks krijg ik nog
meelij. Met mezelf” Nou als dat dan mag, dan moet het maar.
Ik laat een traan en kruip weg.
In mijn verwarmde hol duik ik diep onder het dekbed.
Lekker zo’n elektrieke deken. Ik lees en verdwijn in de
zinnen van een ander. Nog even. Een andere keuze. Ik slaap!
Of droom ik weg”
En het leven wat de tijd neemt om zo, ongemerkt,
de dagen te vereeuwigen.
Althans in mijn beleven. In mijn huidig zijn.
Laat ik woorden voor zich spreken! Of dien ik iets van
een verantwoording te gaan overleggen. Ik overleg.
Veelal, momenteel, met mezelf.
Mis ik nu die anderen” Die meningen” JA, en wel heel erg.
Alsof helen hier een rol in speelt. Straks krijg ik nog
meelij. Met mezelf” Nou als dat dan mag, dan moet het maar.
Ik laat een traan en kruip weg.
In mijn verwarmde hol duik ik diep onder het dekbed.
Lekker zo’n elektrieke deken. Ik lees en verdwijn in de
zinnen van een ander. Nog even. Een andere keuze. Ik slaap!
Of droom ik weg”
Ja, ik droom weg in de nacht. Wat mij op het volgende brengt.
Stel dat er een vorm zou bestaan waarin een gezamenlijk
gedicht voor de kerst een bijdrage zou kunnen leveren aan
het algemeen zijn. Een beetje tot Nut en Genoegen. Een vorm
van Eendracht Maakt Macht. En nog wat van die andere oude wijsheden uit het verleden.
Zoiets als Duin & Bosch, Medemblik dan wel Santpoort. Van die Gestichten in de duinen.
Onder auspici”n van de Provincie Noord-Holland toen. En stel dat ik de mogelijkheid kan
gaan bieden de aftrap te gaan geven. Van die mogelijkheid gebruik ga maken en afwacht
welke reacties zich dan voor kunnen gaan doen. Of zich reacties gaan voordoen”
Een stille wens en een zekere hoop. Dan zou de eerste zin er, wat mij betreft, als volgt uit gaan zien:
Stel dat er een vorm zou bestaan waarin een gezamenlijk
gedicht voor de kerst een bijdrage zou kunnen leveren aan
het algemeen zijn. Een beetje tot Nut en Genoegen. Een vorm
van Eendracht Maakt Macht. En nog wat van die andere oude wijsheden uit het verleden.
Zoiets als Duin & Bosch, Medemblik dan wel Santpoort. Van die Gestichten in de duinen.
Onder auspici”n van de Provincie Noord-Holland toen. En stel dat ik de mogelijkheid kan
gaan bieden de aftrap te gaan geven. Van die mogelijkheid gebruik ga maken en afwacht
welke reacties zich dan voor kunnen gaan doen. Of zich reacties gaan voordoen”
Een stille wens en een zekere hoop. Dan zou de eerste zin er, wat mij betreft, als volgt uit gaan zien:
Titel:
En ik slaap grimmig door.
De nacht boort zich door
die nacht, duister weet van geen wijken.
Of zou dit verzoek weer leiden naar Utopia” Blijft het bij
een pogen” Maar die niet waagt zal geen kans weten te maken.
Hierbij geen uitzicht op 30.000.000.00 Hooguit uitzicht op…
een pogen” Maar die niet waagt zal geen kans weten te maken.
Hierbij geen uitzicht op 30.000.000.00 Hooguit uitzicht op…
Morgen!
Laatste 15 Reacties