Jaar: 2009

Curieus. Een mengeling van curie in de vorm van het pauselijk hof en een merkwaardige zeldzaamheid.
Maar dat is mijn interpretatie. Mijn uitleg van al die kronkels die zich in mijn hersenen voordoen.
Waarmee ik spelletjes doe.

Nog beter zou het zijn dat ik daar spelletjes mee deed.
En dat ik dan die spelletjes weet te delen.
Maar juist dat, daar weet ik weer geen handen en voeten aan te geven.
Het is, als het ware, of mijn centrale groeve continue de scheidslijn is.
En ik mij daar aan heb te houden. Mij daar ook aan ben gaan houden.
En door dit vrij obsessief te doen mij ook jarenlang verborgen heb weten te houden.
Tenminste, in de ogen van zij die mij zo dierbaar zijn.
Alsof ik mij niet toestond hiervan te genieten.

Tevreden noemde ik mijn zijn. En was hier ook heel tevreden mee.
Dacht dat mijn tevredenheid ook zichtbaar is voor anderen.
Maar mij daar deerlijk in vergiste.
Omdat ik slechts stilstond bij mijn visie, mijn denkbeelden en mijn uitleg.
Alsof ik wel niet beter wist. Of juist vergat dit aan te geven.
Het kenbaar maken wat mij weer andere hoofdbrekens bezorgde en om daarvan af te zijn…
mij huldigde in zwijgen.

Gisteren noemde ik het hersenspinsels.
Nogal simpel om wat vragen te bedenken.
Prachtig om te zien hoe bepaalde anderen reageren.
Omdat hun reacties mij weer aan het denken zetten.
Te denken hoe het is om eens gewoon te denken. En dan ook wat gewoon te doen.
Niet meer die buitengewone kronkels in mijn kop de gelegenheid te geven om te denken zoals ze zijn gaan denken.
En het eens gewoon te doen.

Doen. Een lastig woord. Want betekent wik niet gewoon willen is kunnen”
Of is wik, door ik een soort van ikwik gaan worden”
Waar is de hen” En waar blijft het ei” Hoelang kan een broedtijd duren” Levenslang”
Is dat eigenlijk wel belangrijk om juist daar een antwoord op te krijgen”
En dan gaan mijn gedachten er met mij vandoor… dan laat ik mij gaan.
Onder in en onder uit mijn hersenpan.
Dan steek ik een vuurwerk af in mijn kop en ga ik ten onder in de kleuren.
Dan laat ik na om dit te zeggen. Te delen.
En kijk ik er ook nog vreemd van op dat ik te horen krijg dat anderen mij niet kunnen volgen.
Juist dan sta ik met open mond te kijken.
En dwaal weer verder in mijn eigen wereld. De wereld waar mijn harmonie beweegt.
En weet ik dat dit goed is.

Mijn goed is. Omdat dit geheel goed is.
En omdat dit ge heel mij goed doet.
Omdat ik het neerschrijf en een volgende stap ga wagen.
Doen door dit te zeggen! Gewoon te zeggen. Doen!

OOGST

Wat laat ik achter op mijn weg
heb ik de vruchten leren plukken,
ze weggegooid terwijl ik zeg
ooit zal het mij eens lukken.

Het lukt mij soms, maar vaak ook niet
te zeggen wat ik bedoel
laat staan dat ik je zeggen kan
wat ik bij tijd en wijle voel.

Ik geef wat door, noem het iets
voor mij heeft dit wel waarde
toch begrijp ik best, net als de rest
dat je twijfelt, aan de waarde.

Het is iets dat ooit mij bewoog
te doen, wat ik niet kon laten
maar kijkend naar de regenboog
staat daar de pot, voor later

Kun je doen wat je wilt, je bent groot
volwassen klinkt je stem
de tragiek van toen die boog
kwam met de traan, verleden.

Ik sta nu stil, de kleuren vast
stramien waarin ik mij beweeg
de dag duurt kort, de nacht heel lang;
ik stond verstomd en zweeg.

Ik koos oogst niet zonder reden. Omdat mijn klokje doortikt.
Juist omdat ik weet dat mijn klokje doortikt kan ik het nu ook zeggen.
Allereerst door dit verhaal. En dan ten tweede

Kan ik het ook gaan geven. Of voorlezen. Delen. Doen.