Antwoord vraagstuk
Maar dat is mijn interpretatie. Mijn uitleg van al die kronkels die zich in mijn hersenen voordoen.
Waarmee ik spelletjes doe.
En dat ik dan die spelletjes weet te delen.
Maar juist dat, daar weet ik weer geen handen en voeten aan te geven.
Het is, als het ware, of mijn centrale groeve continue de scheidslijn is.
En ik mij daar aan heb te houden. Mij daar ook aan ben gaan houden.
En door dit vrij obsessief te doen mij ook jarenlang verborgen heb weten te houden.
Tenminste, in de ogen van zij die mij zo dierbaar zijn.
Alsof ik mij niet toestond hiervan te genieten.
Dacht dat mijn tevredenheid ook zichtbaar is voor anderen.
Maar mij daar deerlijk in vergiste.
Omdat ik slechts stilstond bij mijn visie, mijn denkbeelden en mijn uitleg.
Alsof ik wel niet beter wist. Of juist vergat dit aan te geven.
Het kenbaar maken wat mij weer andere hoofdbrekens bezorgde en om daarvan af te zijn…
mij huldigde in zwijgen.
Nogal simpel om wat vragen te bedenken.
Prachtig om te zien hoe bepaalde anderen reageren.
Omdat hun reacties mij weer aan het denken zetten.
Te denken hoe het is om eens gewoon te denken. En dan ook wat gewoon te doen.
Niet meer die buitengewone kronkels in mijn kop de gelegenheid te geven om te denken zoals ze zijn gaan denken.
En het eens gewoon te doen.
Of is wik, door ik een soort van ikwik gaan worden”
Waar is de hen” En waar blijft het ei” Hoelang kan een broedtijd duren” Levenslang”
Is dat eigenlijk wel belangrijk om juist daar een antwoord op te krijgen”
En dan gaan mijn gedachten er met mij vandoor… dan laat ik mij gaan.
Onder in en onder uit mijn hersenpan.
Dan steek ik een vuurwerk af in mijn kop en ga ik ten onder in de kleuren.
Dan laat ik na om dit te zeggen. Te delen.
En kijk ik er ook nog vreemd van op dat ik te horen krijg dat anderen mij niet kunnen volgen.
Juist dan sta ik met open mond te kijken.
En dwaal weer verder in mijn eigen wereld. De wereld waar mijn harmonie beweegt.
En weet ik dat dit goed is.
En omdat dit ge heel mij goed doet.
Omdat ik het neerschrijf en een volgende stap ga wagen.
Doen door dit te zeggen! Gewoon te zeggen. Doen!
Wat laat ik achter op mijn weg
heb ik de vruchten leren plukken,
ze weggegooid terwijl ik zeg
ooit zal het mij eens lukken.
Het lukt mij soms, maar vaak ook niet
te zeggen wat ik bedoel
laat staan dat ik je zeggen kan
wat ik bij tijd en wijle voel.
Ik geef wat door, noem het iets
voor mij heeft dit wel waarde
toch begrijp ik best, net als de rest
dat je twijfelt, aan de waarde.
Het is iets dat ooit mij bewoog
te doen, wat ik niet kon laten
maar kijkend naar de regenboog
staat daar de pot, voor later
Kun je doen wat je wilt, je bent groot
volwassen klinkt je stem
de tragiek van toen die boog
kwam met de traan, verleden.
Ik sta nu stil, de kleuren vast
stramien waarin ik mij beweeg
de dag duurt kort, de nacht heel lang;
ik stond verstomd en zweeg.
Juist omdat ik weet dat mijn klokje doortikt kan ik het nu ook zeggen.
Allereerst door dit verhaal. En dan ten tweede
Antwoord
Kunst en filosofie kunnen hand in hand gaan.
Heel wat kunstenaars beogen met hun werk een actieve, vaak participerende toeschouwer aan het denken te zetten. Niet het "gezonde verstand" wordt daarbij aangesproken, maar het verkennende denken…
Dus ga door Wik, met je dwalen in je eigen wereld.. het herhalen van de mooie gedichten als OOGST.. Ze maken iets wakker..en doen ook anderen dan jezelf Goed.
Niemand zal ontkennen dat we veel normen en waarden van onze ouders en omgeving overnemen. Plaatvervangende schaamte zal dan ook alleen voorkomen als iemand gedrag ziet dat vanuit zijn referentie als ongepast wordt ervaren.
(Als dit een antwoord mag zijn op de vraag in je laatste foto..)
`SIOUX-GEBED…….voor de levenden…..
O Grote Geest, wiens stem ik hoor in de winden,
en wiens adem de gehele wereld leven schenkt, verhoor mij.
Ik treed voor uw aangezicht, een van uw vele kinderen.
Ik ben nietig en zwak. Ik heb uw kracht en wijsheid nodig.
Laat mij in schoonheid wandelen en mijn ogen altijd aanschouwen
de purper en rode zonsondergang. Laat mijn handen eerbiedigen
dat wat gij geschapen hebt, en mijn oren scherp zijn om uw stem
te horen.
Maak mij wijs, zodat ik de dingen mag kennen die gij mijn volk
geleerd hebt, de les die gij verborgen hebt in elk blad in elke rots.
Ik zoek kracht niet om mij boven mijn broeders te verheffen,
maar om mijn grootste vijand-mijzelf- te kunnen bestrijden.
Stel mij steeds in staat om tot u te komen met schone handen
en eerlijke ogen. zodat als het leven als een ondergaande zon
uitdooft, mijn geest tot u mogen komen zonder schaamte.`
Gebed van Yellow Lark
Zo bidt de mensheid.
Wladimir Lindenberg
… zoals de dingen zijn zoals ze dingen kan het haast niet anders zijn…
Als een traanbuis weent kunt u dan van oogsten spreken.
Wanneer zij het lichaam verlaten en spatten op het canvas.
Wie oogst ze dan”
Of is het bij die eerste minieme siddering nog voor je uberhaupt een traan laat.
De siddering die zeker ook los van die traan kan staan. laat staan vallen.
kan je van oogsten spreken als de oogst voor een derde maal van plaats verruild, om dat wederom te wachten op een soort van nieuwe oogst vlak voor je haar gebruikt.
Of als de oogst de zolder verruild voor de kant aan de vooraf afgesproken straat, om even later beroerd, meegenomen, of wacht op wat komen zal.
Opnieuw van dienst is of tot stadsverwarming overgaat.
Of zoals de vele gevelde bomen die zich vertikaal niet konden handhaven, mijn pad kruisten waarna ik ze nog eens horizontaal doorzaagde. Om ze vervolgens te drogen, te stapelen in het daar speciaal voor geconstueerde hok.
Te wachten op de kachel in mijn huis.
Bomen die voor de fauna en de verrijking daarvan dienden. Meer insecten meer vogels wellicht een vos erbij.
Vroeg ik mij vandaag af of europa. Of in ieder geval de omgeving waar wij wonen…
in vroeger tijden een dier als de aasgier heeft gehad.
Wie weet het”
Ik weet dat ik vandaag wel een traan liet…
een mooie traan
een bitterzoete traan
een traan die zo bij het leven hoort,
maar een die mijn fantasie niet kent.