Jaar: 2010

Onbegrijpelijk! Alsof je een deur dichtslaat.
Van superlicht naar aardedonker.
Een soort van pats boem. Zonder di”e…
En al bezig zijnde zo het zwarte gat ingeslingerd te worden.
Over en sluiten. Alle energie in één flits eruit.
Een lichtflits en een zwart gat. De macromicrokosmos in.
Op zoek naar het begin terwijl het einde wordt ingeluid.
Het sluiten der gordijnen. De voorstelling die afgelopen is.
Het applaus dat andermans oren raakt en aan de juwe voorbijgaat. Door veranderde omstandigheden.
Of door omstandigheden die veranderden. De dingen die voorbijgaan.
De plek van gisteren en wat zich vandaag kan gaan manifesteren.
Waarbij morgen ‘nicht im Frage ist…’

Want wat valt te plaatsen als 365 dagen zich in uren laten doormaken. Of doorbrengen. Of uit betalen.
Of meemaken. Of waarin minuten worden berekend: 1440. Of in minuten stil te blijven staan.
De zestig seconden klok. De mogelijke nanoseconden die zich gaan voordoen. En dat alles binnen
de beperkende dimensies. Twee, drie, vier of mogelijk zes” Of toch de zevende” Omdat het getal 7
niet los van enige mythe is te zien. Een getal met die andere dimensie.
Wanneer het besef en de inkeer andere openbaringen, andere wegen naar voren laten komen.
Bijvoorbeeld ‘eight miles high”‘ Komen dan de ‘Byrds’ als ‘Birds’ of vogels voorbij” Als een troepiaal”
Een Noord-Amerikaanse zangvogel: een baltimoretroepiaal. Wat wel wat weg heeft van een
uitvergroot roodborstje. Of komen de Flying Burrito Brothers mogelijk weer tot leven”

Sentimenten. Mogelijk gekoppeld aan mijn jeugd.
Mogelijk gekoppeld aan de twintiger die ik was. De dertiger die ik geworden ben. Veertig. Vijftig.
En dan zestig. 60! En daarbij stil te hebben gestaan. En toen ik dertig was.
Zoals ik vandaag iemand tegen kwam van dertig jaar geleden. Cor. Die ooit de B deed.
Op Duin & Bosch. De A ging doen. De CCU, ICU en werkzaam was op het Brandwondencentrum.
Maar nu ook niet werkt: een gezondheidswerker in de ziektewet. En ik schudde hem van harte de hand.
Lotgenoot. Het heeft toch iets onbehoorlijks. Het is ook niet niets!
Maar werd dit wel door een zeker bewust zijn. Waar de fotoclub niet goed voor is.
En de woorden van Robert Jan. Ook die logen er niet om. Want spotten kon ik.

En spotten deed ik. En wat ik wel weer wil gaan doen.
Omdat ik het ‘stangen’ toch niet helemaal kan laten.
Het relativeren. Om de realist te kunnen zijn.

Want ik weet dat dat donkere gat ergens wacht. Op mij! Op JU!
En op elk ander mens, alleen…
IN
mijn duister
ziel
huist

het verleden
laat niet

met zich
spotten!
En als de zwarte gaten in het heelal een intense bundeling van energie kunnen zijn, welk een energie
komt er dan niet vrij wanneer ik het zwarte gat induikel…”!
Laat de discussie bij deze geopend zijn! Ik zie uit naar JUW gedachten hieromtrent. In formele zin.
En informeel: maak van JUW hart deze keer geen moordkuil! 2010. Niet zomaar een jaar.
Een jaar waarbij een decennium alweer een rol is gaan spelen.
Waarop 20-10-2010 op voorhand geboekt kan worden. 20102010.
Een getal waarmee in de lotto gespeeld kan worden. Kan wanneer de kansen gunstig zijn.
Hoewel veel schone kansen…”!

En zolang de hemelboog nog voor een dak weet te zorgen…