Jaar: 2010

op maandag mag je werken (als je niet ziek of vrij bent…)

De beste wensen! De goede voornemens! De schrale borrel op het eind. Of tenminste ietwat uitgekleed.
De weg heen. De file. Het oponthoud. En de weg straks terug. Een blik op buienradar. Een blik naar buiten.
Kroppert het” Of zijn het witte gordijnen die het zicht op buiten blinderen”
Affijn, nogmaals, de BESTE WENSEN! Voor tweeduizendentien alweer! 2010. Maar dat weet JU al…

20100103-1262538209N0301kkamer744

Het is de vaart der volkeren die mij beweegt mee te gaan op de stroom van de tijd. Hoewel…
Kan tijd wel stromen” Kan, per definitie, tijd als abstractie een rol gaan spelen in een mensen zijn.
Of menselijk zijn” Of speelt dat boek der vergankelijkheid* een wezenlijke rol”
Een boek dat er niet om liegt en alles toch weer in een bepaald daglicht stelt. Voorzien van afbeeldingen.
Overwegingen. Rationalisme. Puur. Omdat emoties altijd weer een vertekend beeld kunnen oproepen.
Of gewoon een vertekend beeld geven.
Een boek ook wat een plaats heeft gevonden naast het Tibetaanse Boek van leven en sterven.**
19 juni 1997
Tot zover loopt het pad dat
deze leerling met
deze leraar kan gaan.

Ik ga, gediplomeerd,
een nieuwe weg in
en wil nog veel van je leren.

Mijn dank is ongeveer zo groot als
Een diep gat in een trottoir.
En dan een naam: Tilly.
Maar in dat andere boek vond ik ook wat schone woorden:
‘Het leven zou zo schoon niet zijn,
ware het niet vergankelijk…’

En ik bespeur dat een bepaalde mate van vertekening een rol in mijn gedachten speelt.
Omdat het gegeven mens zijn mij voor dilemma’s plaatst. Bescheidenheid één ding is en
een bepaalde mate van onbescheidenheid de andere. Omdat ik, in verleden en ook
regelmatig in het heden, anders zou willen. Maar het niet anders kon dan dat het was.
Of omdat ik minder bij de dingen nadacht. Of juist weer teveel over de dingen nadacht.

20100103-1262538353N0301hekhornz779

Mijn gedachten verwierp. Of ze zachtjes, voor mezelf, uitsprak. In gedachten verkeerde.
En mij af en toe in de omstandigheden verslikte. Of bang was in de omstandigheid te stikken.
Een bepaalde vorm van benauwdheid. Verstikkend dus.
En kom ik andere woorden tegen. Het diepste wezen. Waaruit ik vreugdevol citeer:
– ‘NIEMAND KAN ZONDER VREES en in totale zekerheid sterven, zonder de natuur van de
geest gerealiseerd te hebben. Want alleen deze realisatie, verdiept door jaren van
aanhoudende beoefening, kan de geest stabiel houden in de kolkende chaos van
het stervensproces. – ‘ Einde citaat.
Maar niet veel verder kom ik het volgende tegen:
‘al het boeddhistische onderricht kan worden geplaatst binnen het
kader van “Grond, Pad, en Vrucht”.

Grond valt te beschouwen als Aarde, Aards dan wel de moederschoot. Van daaruit kom je ,
via een spiraal door een kanaal en aanschouw je licht. Mogelijk ook ‘Het Licht’ maar daar
heb ik, tot nu, weinigen over gehoord. Dan ook ligt een zeker pad voor je. Of beter voor mij.
En zie ik de aanwijzingen links en rechts van de weg niet altijd even optimaal.
Omdat mijn blik op wat anders gericht is. Of omdat de borden teveel aanwijzingen bieden.
Toch wordt juist dan een keuze verwacht.
En in dat moment heb ik die keuze ook gemaakt. Niet altijd even bewust, maar mogelijk
ingegeven door impulsen. Gevoel desnoods.
Of de ratio die ogenblikkelijk de emotie liet struikelen. En dan achteraf kun je stellen dat…

Berouw komt na de zonde; zonder zonde geen berouw.
En achteraf blijkt de koe toch een donker gat te hebben.
Maar als de buik een opgeblazen indruk maakt, kan het verlossen van het gas gepaard gaan
met een steekvlam. Een schuur die afbrandt kan het gevolg zijn. Slechts door een enkel
vlammetje van een sigaar, om de stank te verdrijven.
Ondoordacht. Niet stilgestaan bij mogelijke consequenties.
Handelen zonder na te denken. Bijna ‘r”cksichtlos.’
Want ook die vraag werd mij pas geleden nog gesteld.
‘Hoe voelt U zich”‘
‘Wel redelijk goed…’, als omschrijving niet verkeerd, maar wel voorzien van een x aantal bodems.
Boos. Verdrietig. Kwaad. Teleurgesteld. Onverantwoord. Ondoordacht. Spijt.
Ontroerd. Trots. Verantwoord. Doordacht. Bewust.
Schijt. Aan dronken Naadje. Kop boven het maaiveld. Opvallend.

Ik! Wik!

20100103-1262538510N0301klimtouw817

Dus doe ik het vandaag met om(me)keer. En plak daar wat plaatjes tegenaan.
Van de natuur op een bepaalde manier gevangen. En vooruit, nog wat anders, omdat ik de tijd toch
even naar mijn eigen hand zet. Waar ik, wederom, de tijd voor nam.
Omdat ik mij tegen de stroom in probeer te bewegen…
Omdat ik dat nu wil en nu ook nog steeds kan!
OMKEER

Met een vaart
nadert
de afgrond
weet ik net
te ontglippen

het rempedaal
diep intrappend
het plaveisel
van de gulden
voornemens
beschadigt

als ik achter
mij kijk, geen
weg meer
terug, voor
mij
blauwe lucht

huiver ik
even

spring

en waan
mij

luchtledig.

20100103-1262538622N0301kkamer741

* De vergankelijkheid, Midas Dekker, 1999, Uitg. Contact
** Tibetaanse boek van leven en sterven, Sogyal Rinpoche,
zesde druk: november 1996, Servire Uitgevers, Utrecht.