Jaar: 2011

Een bericht wat ik gisteren reeds heb aangekondigd: een brief van Roel Brakenhoff. Hoe het vandaag met Roel gaat” Geen idee. Zag wel op Texel een galerie met zijn uitgesproken werken. Want werken zit Roel in het bloed! Dit echter terzijde. Er zit meer in zijn bloed: de passie van de kunstenaar. want creativiteit is ook nog op zijn lijf geschreven. Gelijk dit bericht: Santiago de Compastella maar dan in tegengestelde zin…
Nabij Avilés (España), 7 dec ’97.
Wik,
Het leven is als een fruitautomaat. Je gooit er wat in, geeft er een draai aan en je weet niet wat er uitkomt. Vrij vertaald,om met Krishnamurti te spreken, leef in het heden, of liever gezegd: Leven is slechts heden. Je A4 tje was mooi, laat ik dat even opmerken. Ik zit nu in Spanje. Een maand geleden hebben Jantine, Luca en ik besloten dat Portugal het op dit moment niet is voor ons. Jantine mist haar opleiding (massage), Luca had (zo concluderen wij achteraf) moeite om te aarden en ik, ja ik kon het er eigenlijk ook niet meer zo vinden. Ik vind het een heel prettig land om te vertoeven, maar ik zag er geen basis/aansluiting om er met z’n drieën te wonen. Het werken met Paulo werd door abstracte zaken (vergunningen etc.) steeds maar doorgeschoven in de tijd. Bovendien, wat voor mij nog belangrijker is, ik merkte dat ik het vervelend vond om mijn tijd en energie in een huurhuis te stoppen (we hebben zoals ik je schreef veel gedaan aan de “opwaardering” van het huis waarin we woonden, tuin, trappen). In een huis eigenlijk waarin geen gevoel zit (vind ik). De eigenaar heeft 450.000 Ned. gulden betaald voor dit terrein en deze huizen. Hij is in drie jaar tijd drie keer komen kijken naar wat hij gekocht heeft. We hebben overigens zwaar noodweer gehad. Vloeren stonden continu blank. Groentetuin weggespoeld. Etc.
Afijn, we hebben de maand november gebruikt om samen te kijken wat we kunnen/willen doen. Jantine wilde terug naar N., Luca mee. Ik vond het nog iets te vroeg om terug te gaan, wilde langzamer afbouwen. Daarom heb ik besloten een looptocht te maken. We zijn naar Fruyas (klein plaatsje in Spanje, voorbij Santiago de Compastello. Daar, in de regen,in dat kleine gehucht, namen we afscheid. Dat was vrijdag 28 november 1997. Jantine is met een volgeladen auto inmiddels weer goed thuisgekeerd. Ik ga nu mijn 10e dag in, en het gaat goed. Heb Headley, de hond, bij me. Ik loop langs de kust, volg grotendeels / zo nu en dan de Caminho de Santiago. De Spanjaarden snappen er niets van. Het is de heilige bedoeling dat je als pelgrim náár Santiago loopt en niet, zoals ik, net de andere kant op. Het plan is dat ik in elk geval tot Frankrijk loop. Maar we (Headley en ik) bekijken het per dag. Want het wordt kouder en kouder, en het slapen in een tent in dit seizoen vraagt wel het een en ander van ons. Tot op heden heb ik het idee dat deze tocht voor Headley zwaarder is dan voor mij. Een serieus teken voor mij om goed op te letten. Als hij niet meer kan/wil , dan stoppen we. Dat geldt trouwens ook voor mij. Tot nu toe hebben we er zo’n 240 km op zitten. Ik leef volgens rituelen. Overdag lopen. Om 17.00 uur stoppen. Tent opzetten. 18.00 uur donker. Half uur voetverzorging. Eten. Lezen. Notities. Radio Nederland Wereldomroep. Zaklamp uit. Slapen. Het is dan 19.30 uur.
Tot zover Wik. Zoals duidelijk zal zijn, ben ik niet meer via de postbus in P. te bereiken, ben ik dus eigenlijk helemaal niet te bereiken. Tot later! Roel.
Bericht uit een andere tijd maar wel degelijk deel uitmakend van mijn verleden. Nostalgisch in zekere zin. Maar of deze nostalgie hier op z´n plaats is…