Jaar: 2012

achter je liet” Die overtuiging heb ik niet. Je hebt recht op je leegte, zoals je ook recht hebt op lucht. Je hebt recht om te doen wat je doet, zoals je ook recht hebt op licht. Je hebt recht om je de dingen af te vragen zoals ze zich aan je voordoen, zoals je ook recht hebt op je verantwoordelijkheid. Je hebt recht om de dingen te zien zoals jij ze ziet, zoals de ander het recht heeft om ze anders te zien. Werk je maar uit je ‘naad’, probeer te overleven en noem dit dan gewoon leven. Pak je boeltje op en wordt die reiziger in tijd en ruimte die voor een ander slechts beschoren ligt in het grote geheim van de doorsnee hersenpan. En geniet! Laat de last van jouw zijn die leegte maar vullen, laat het zweet van jouw aanschijn die moederkoek maar bevochtigen. Laat de Nederlandse waanzin maar verbranden door eenzelfde, maar dan Portugese zon! (Hoewel regen en noodweer zich juist daar schijnt te concentreren!) Zoek jij dit op of werkt het deze keer juist omgekeerd” (Ofwel wat is de Almacht”!)
Ik loop of liep te broeden en probeerde na te denken. Hoe bekend is mij mijn gevoel van leegte, een fenomeen dat ik pas de laatste 10 jaar steeds meer ben gaan (h)erkennen. Ik probeerde ondermijn leegte uit te komen door te ‘dichten’. Ik dichtte de leegte vol en uiteindelijk werd dit meer een competitie met mezelf. Het werd een doel op zich toen de getallen 1000 en 2000zich voordeden. Ik richtte me op het gegeven dat Gerrit Komrij zo’n 3700 gedichten aan de prullenbak had toevertrouwd. Ik moest schrijven om het spook van de leegte niet binnen te laten, want ” wat zou er dan van mij overblijven”! Was dit mijn manier om deze bedreiging, deze waanzinnige angst de kop te bieden”! Probeerde ik niet om op alle manieren onder die kop van Jut uit te komen” Was dit mijn rationele antwoord op de waanzin die mij bedreigde, mij zelfs de nek zou kunnen kosten”
Ik weet het niet en net zoals de eerste regels zou ik ook hier het antwoord niet op willen weten. Ik laat in dit schrijven na om gewoon naar jou en je deelgenoten te vragen, maar wat mij betreft ligt die vraag tussen de regels door besloten.

Een vrachtwagen bouwen is echter niet niks! Hout, kleur, voortbeweging en andere eisen die de vorm en daardoor de inhoud gaan bepalen. Dan nog even vereeuwigen, in een enveloppe naar NL en dan mijn verbazing daarover niet te horen krijgen, is weer heel iets anders. Koester de leegte die je tot dit soort daden aanzet. Bouw hem om en vervorm hem en… geniet! Laat dat dubbelloops systeem dat zo eigen kan zijn aan die leegte, de paradox ten top groeien en zie, op een ander moment het gewas gaan bloeien. Je hoeft niet, maar je kan, je mag niet, maar je gaat. Wat bind mij aan jou, jou weer aan een ander, die ander weer aan een volgend ander en die ander…
Nou ja, het verhaal is al eens in weer een ander jasje aan de mensheid verteld. Het is de zin van de leegte te zijn en te doen wie je bent en wat je doet. En wat je doet, dat doe je goed.(Was dat geen eigen-schap van een Schorpioen”!) Zo hoort het en zo kan dat veranderen. (Calvijn in botsing met een zuidelijk temperament”!) Ik raak dus aan het einde van mijn betoog, de achterkant van dit ongelijk raakt buiten zinnen. Het A4 formaat kent zijn eigen strenge regels en ik doe dit met het onpersoonlijke van zo’n veredelde ’toverdoos.’ Je drukt ergens op en iets legt dit voor mij vast. En dat is wat ik nu heel graag wil; dat jij ergens in mij vastligt. Groet aan jullie drietal, aan jullie allen en aan allen die, mogelijk door het intikken van een wereldwijd bekende naam, mijn blog door die omstandigheid onder ogen kwamen.

Een bericht uit mijn verleden uit de vorige eeuw. Een bericht dat mij laat verbazen. Want wat is in de tussentijd veranderd”! De leegte mogelijk wat meer naar de achtergrond gedrongen. De omstandigheden simpelweg door de tijd achterhaald. De uitspraken van toen nu mijn werkelijkheid geworden. Of onderweg om realiteit te worden. Zoals wel vaker in een mensenleven plaatsvindt. Zelfs dat is weinig noemenswaardig. Dus rond ik het ook hiermee af.