Jaar: 2012

Aan allen die dit lezen, saluut!
Vraagt mist om leegte” Vraagt leegte om mist” Ik wou dat ik het antwoord wist, maar… Stel dat ik het antwoord zou weten, wat zou ik dan in werkelijkheid weten” Ik weet nu al zoveel niet, laat staan dat ik mij er op voor zou moeten laten staan dit antwoord te weten”! Niemand zou meer een woord tot mij richten en ik stond daar, al wetend niets te wezen. Een afschuwwekkend idee voor zover de realiteit mij niet dwingt om slechts te leven en stil te staan bij de dingen van alledag. Rood staan bij de Giro, meer uitgeven dan dat er binnenkomt, de polsstok die langer is dan de 31 of 30 dagen die een maand telt… De waanzin van iedere dag die op voorhand voorspelbaar dreigt te zijn en zich iedere keer weer op een iets andere manier aan mij manifesteert. Jij verdween, op 13 februari j.l. als een dief in de nacht. Jouw constatering dat, als je een reguliere baan zou hebben, bij jou het spook van een Burn out zich van jouw geest had meester gemaakt en daardoor de ziektewet een rol had kunnen spelen, was meer dan een spookbeeld. Het was de harde realiteit en de consequentie van de keuze die jij je veroorloofde. EN DAAR IS NIETS MIS MEE! Ja, ik heb makkelijk praten! Een dak boven mijn hoofd, een partner, meiden die zich steeds meer op hun eigen wijze ontwikkelen, een baan met een toekomst, een (mogelijk) pensioen en het vooruitzicht dat mijn ‘arbeidzame leven’ waarschijnlijk al voor veel meer dan de helft is gepasseerd!

Een genot, ware het niet dat ook ik mij regelmatig afvraag of de gaten in mijn kop al dan niet ontdaan zijn van de vulling. Niet dat ik daar nu zo nieuwsgierig naar ben, een deel zal wel gerust vergeten zijn, een ander deel blijft doorlopend nieuwsgierig naar de mens in die ander.
Jij verbouwt; jij gaat letterlijk terug naar de moederschoot en probeert haar te verleiden. Je zaait; je ziet het zaad zich ontworstelen aan de krachten die Moeder Natuur aan mij verborgen houdt. Je bouwt; maar om te kunnen bouwen dien je eerst af te breken, de zaak tot in zijn oervorm terug te brengen, je af te vragen of er voor je fantasie een fundament van een luchtkasteel wel zo noodzakelijk is. Want wat is de noodzaak van al dit ondermaanse” Iemand om wie je geeft, die je wat doet, die deelgenoot is op een reis, die wij uiteindelijk ieder afzonderlijk gaan maken” Een wezen, een ander wezen dan het wezen dat je zelf bent. Het nemen van een besluit, de ‘boel de boel’ en het simpele credo ‘Carpe Diem’, wat velen wel als een levensfilosofie met de mond belijden, maar wat een groot lijden is! Want welke dag valt er uiteindelijk te plukken als je omgeven wordt door al die duizend dingen waarvan je van jezelf verwacht dat je daar een mening over hebt, een analyse op los kunt laten of daar heel ‘concreet iets mee te gaan doen”!’
Waanzin dus, de noemer is de zin en ieder ander krijgt wat jij nu gewoon weg doet! Gewoon weg. (punt!) Einde verhaal.

Nou nee, niet bepaald. Je gaat weer dingen zoeken in een natuur die voor mij vreemd is, voor jou reeds een eigen patroon van herinneringen heeft opgeleverd. Voor mij is Portugal of welk ander land dan ook een naam, voor jou heeft Portugal een inhoud. En of dat een lege huls is, betwijfel ik. Waar plaats je de inhoud ‘ECHTER’ dan in de ruimte waar je je bevindt” En als je dat dan tot je door laat dringen, waar is dan de leegte gebleven” Verdwenen in de mist” Verdwenen in het zwarte gat van je geheugen” Verdwenen in het zandspoor van de weg die jij

bemint eer gij bezint. Maar ook het omgekeerde kan veelvuldig van toepassing zijn. Iedere kant kent nu eenmaal een keerzij. En die keerzij liegt er niet om. Liegt er soms om. En als er sprake is van een leugen, kan deze leugen worden opgehangen aan de bestwil die daar een rol in zou kunnen spelen. Gelijk de waarheid zich niet altijd eerlijk manifesteert. En eerlijkheid niet altijd synchroon loopt met die waarheid. Toen waren het oprechte woorden. Toen ook was het een reactie op een schrijven van een ander. In dit geval ook weer Roel. Gedateerd 13-11-’97. Iets uit de vorige eeuw. Een schrijven met woorden die er mogelijk ook vandaag nog toe doen. En dat schrijven wordt, wat mij betreft, een publiekelijk toegankelijk document. Pracht woorden, gezien in het kader van een zin. Een zin die er aan de ene kant toedoet, aan de andere kant mogelijk niets toevoegt. Maar niet geschreven zou dit geheel teloor gaan. En dat nu wens in mezelf te besparen.
Morgen deel twee.