5 jj 5

JanJarig 55 gefilliciteerd! GG. Staat voor graag gedaan!
Het is niet altijd koek en ei. Tussen jou en mij. Tussen hem en haar. Tussen haar en hem. Tussen Alk maar en Haar lem. Tussen deze en dan die genen. Tussen zoet en zure kool. Wordt kool soms op de spits gedreven, spreekt men allicht van spitskool. Moet niet zo ver van Spitsbergen te zien zijn. Dan ben ik waar ik wezen wil: zien.

Zien is geloven, zien is kijken. Pas als je kijkt, kun je zien en pas als je ziet, kun je geloven. Echte rijkdom zit in het zien terwijl je kijkt.

Sprak Charles Schouten. Eigenaar van zijn eigen Hof in het Heden gelegen tussen de Sluispolderhelderseweg en de oude Helderseweg langs het Kanaal. Ter hoogte van de Koedijkervlotbrug. Dus aan de rand van het alom roemruchte Bergens ledikant. Als tegenhanger van de Gooise matras waar bekende coryfeeën tegen de beperkingen van geld aan kunnen lopen. Hoewel de Eeuwige laan anders doet vermoeden, valt moeilijk achter die verschillende voordeuren te kijken. Waar gaat geld in rook op” Waar verdampt de waarde” Wat is rijkdom en geluk, als je geen dubbeltje meer bezit. Maar goed dat het gedaan is met die kwartjes. Maar het telde wel een stuk makkelijker. Kom nu nog eens om een rijksdaalder. En de man die uitverkoop hield: Gerrit Zalm wiens naam verbonden zou kunnen worden met water: een groot water naar de zee drager die bij voldoende stroming tegen de stroom in zou kunnen springen. Dan dient er wel sprake te zijn van rein water: Rheinwasser naar analogie van het Reinheitsgebot. De vraag wie dat betalen gaat”
Doet er niet toe. Het is en blijft een economisch principe: opkomst en ondergang van het Mickey Mouse imperium. Met een Balk en ende aan het roer. Als kleine stuurman op de GROTE, WILDE vaart. Maar dat maakt voor vandaag niet zoveel meer uit. Eigenlijk is ook dat vrij onbelangrijk. Neen, Wik. Ik heb Wik gezien en kan nu wel stellen dat ik in Wik ben. Heel doodgewoon om zo eenvoudig door de plek te gaan. Verluchtigd ook. Een mate van doorluchtigheid overviel mij en hield mij even staande. Het was dan ook niet zomaar iets om oog in oog met mijn naam te staan. En dat oog hield mij ook verder in de gaten. Als een wakend oog. Gelijk dat gebouw op Terschelling. Gebouw op Terschelling”! Ja, het Wakend oog. Als ooit in die aflevering van Kapitein Rob. Het geheim van de Bosplaat.
Bosplaat. Borstplaat. Plaat op de borst. Iemand die aan een schildwacht doet denken. Zo iemand aan wie je verantwoording dient af te leggen. Verantwoording omtrent het hoe en waarom dan wel wie je bent en waar je vandaan komt. Wat je drijft en waar je passie verscholen ligt. Indien er sprake is van een passie. Gepassioneerd zijn met redenen. Want redenen zijn er genoeg. Althans, ook dat is een veronderstelling. Redenen, veronderstellingen, passies, gepassioneerd zijn en alles wat daar nog meer aan kan komen hangen. En voor je het goed en wel beseft kom je terecht in de ‘circle of life’. Blijf je draaien in de rondes. Blijk je constant op een rotonde te verkeren. Zijn er geen borden meer nodig die je op andere mogelijkheden wijzen. Kan er sprake zijn van een ‘cruise control’, waarbij de automaat veel van de verantwoordelijkheid overneemt. Vaar je, als het ware, op de automaat. Laat de koers zich niet wijzigen en zal ieder kruispunt verloren gaan. De blik” Simpelweg op oneindig. Daarbij het verstand op nul. Zonder blikken en zonder blozen. Zoals nu.
Maar dat dacht ik op een ander moment. Onder diezelfde zon die ook gisteren het beste met ons voorhad. Herfst. Wolken. Regen en de zon. De wind die uit verschillende richtingen waait. Want dat gaat makkelijk. Net zo makkelijk als dit in warme kleren en kleuren gaat zitten. Golfjes in het water. Rimpels. En al die rimpels doen mij weer denken aan het voorjaar. Wanneer dat tere groen zich weer ontvouwt. Met van die kwetsbare rimpelingen…