900

Het regent, oh, wat regent het. Ik lig hier in mijn warme/koude bed en laat de regen kletteren. Het klettert, oh, wat klettert het. Ik lig hier op mijn elektrische deken en laat het bed mij warmen. Het klettert niet, het slaat nu tegen. De regen staat het glas en ik kijk tussen droppels door naar buiten, hoor geen vogel fluiten, slechts de wind, het hemelkind, sluit mij nu af van buiten.
 

Al eerder heb ik in een van mijn berichtgevingen de wens naar voren gebracht, liever met een nabeschouwing dan met een voorbeschouwing in de vorm van verwachtingen aan de haal te gaan. Want het werd voorwaar aangekondigd: regen, buien, weinig kans op opklaringen, een dalende temperatuur (slechts 16 – 19 graden) met mogelijk kans op… neen, dat zit er vandaag niet in. Een herfstdag met navenante bladerregen. Vroegtijdig geel en bruin en rood proberen mijn oog te vangen. Ik loop gehaast. Mijn paraplu laat zich verrassen. Zoals ook ik mij laat verrassen door dat hemelkind: de wind. De wind waait fluitend rond mijn oren en ik doe er van alles aan om beter te gaan horen. Het is niet zozeer mijn leeftijd die een rol gaat spelen (gezien de huidige reclame van een winkel die met leeftijd adverteert) maar meer mijn wat dalende temperatuur die mij parten speelt. Ik maak me dan ook maar op voor de nakende herfst. Mooi woord eigenlijk. Herfst. Zelfs de toon klink wat weemoedig. Melancholisch als het ware, met stormen in het vooruitzicht kan geen mens zich een buil aan een depressie vallen. Dat laatste is een vrijheid die ik mij permitteer.
Zo keek ik gisteren tegen de afgelopen dag aan en koesterde mij ferm onder de dekens. Een spannend boek erbij en de aanlokkelijkheid die gisteren werd aangekondigd, liet mij heerlijk in het gedachtegoed van de schrijver verdwalen. Op mijn manier verpoosde ik mij genoeglijk op de verschillende zijpaden die mij werden aangeboden tot:

de zon mij verlokte naar buiten te gaan. Het verzamelde plastic wederom in zo’n omvangrijke bak te deponeren. Want als het om verzamelen gaat, sta ik wel degelijk mijn mannetje. Het heeft dan ook wat om, als een vroege Zwarte Piet dan wel een tijdloze Kerstman met zo’n zak op mijn schouder naar dat oranje mannetje op zoek te gaan. Mijn lading aan Petflessen te deponeren en niet veel later te ontdekken dat ook Thomas deze plek gevonden heeft. Zich vermaakt met cd’s die hij weer tevoorschijn weet te toveren, een stel oortjes rond zijn schouder en zijn fiets rijkelijk behangen met allerhande zakken van de verschillende kruidenierszaken, alhier ter stede. Een reden en een doel wat mij in het vooruitzicht wordt gesteld. Want zonder reden mij een weg banen over ’s Heren dreven is bepaaldelijk geen genoegen. Hoewel, wat heb ik eigenlijk te zeiken” Niets toch zeker” Neen, dan kan ik beter toch nog even een quote uit de krant citeren.
De universiteiten vierden gisteren de opening van het Academisch Jaar. Hieronder opvallende quotes uit de toespraken.
“De conclusie luidt dat zelfs de grote bevrijdingskunstenaar Houdini hierbij de moed zou opgeven. Ik denk dat het makkelijker is om je aan twintig kettingen te laten vastbinden in een grote ton met water met twintig tijgerhaaien eromheen en daar levend uit te komen, dan om je te profileren op de markt voor onderwijs in Nederland.” Elmer Sterken, rector magnificus Rijks Universiteit Groningen, over toegenomen regelgeving en afgenomen overheidsfinanciering in het onderwijs. Dan wel deze: de VUvA.
“U hoort mij het F-woord hierbij niet uitspreken, domweg omdat fuseren niet aan de orde is. Het gaat om het creëren van een meerwaarde op die gebeiden waar dat aannemelijk is te maken.” René Smit, voorzitter van het college van bestuur van de VU, over de samenwerking met de UvA. Toch vind ik dat wel wat hebben: de VuvA. Vrije Universiteiten van Amsterdam.

Als het een Bommel had betroffen, zou ik mij de volgende quote voor al die belanghebbenden kunnen voorstellen: ‘Geld, mijn jonge vriend, speelt geen enkele rol.’ Gek eigenlijk, dat zo’n gedegen stripverhaal toch niet altijd tot die hoogst gepositioneerden doordringt. Misschien heeft dat weer te maken met het feit dat deze R.M. dan wel CEO’s niet boven de Balkenende norm uitstijgen. Want bezuiniging is niet alleen het thema voor wat betreft defensie en cultuur, maar ook wat de universiteiten weet bezig te houden. Waar geïnvesteerd had kunnen worden onder Balkenende V, is het nu de beurt aan Rutte om ook deze toekomst de strot om te draaien. Maakt me nog benieuwder naar de derde dinsdag van deze maand. Misschien dat ik ook dan onder de dekens kruip. Mijn leeftijd een rol laat spelen omtrent dat beter horen. De koppen in de krant oversla. En toch naar een boek grijp. Bijvoorbeeld van een schrijver met de naam David. Want Goliath op voorhand, maakt mij angstig. Goliath Rutte bijvoorbeeld. Of Goliath de Jager. Goliath Verhagen zou net nog kunnen. Maar Goliath Wilders, een deur te ver.