Een geheven arm.

Opties. Je kunt er beurzen mee vullen en mensen mee plunderen! Laat staan dat die gevulde beurzen zich ook nog eens bezig zouden houden met goede doelen. Er is wel sprake van een doel maar dat is veelal het eigen doel. En met doelen worden vele middelen ingezet. Wanneer het even meezit worden die doelen ook nog eens heilig verklaart. Franciscus heeft het er maar druk mee. Ook ik denk weleens na om een optie ergens op te nemen. Maar dan kom ik in conflict met mezelf. Wanneer ik me met dat soort zaken bezig houd, is het veelal een overweging die ik ter harte neem. Neem nu eens het fotografiewerk, waar ik me niet geheel belangeloos mee bezig houd. Aan de ene kant is er sprake van een doel (het vullen van mijn leven met discutabele bezigheden, de andere kant is het feit dat juist deze bezigheid mij op straat houd) waarbij de inhoud aan een nadere beschouwing onderhavig zou kunnen zijn. Anders gezegd: dienen te zijn. Want dienen is in dit geval een meet verantwoorde omschrijving. De reden van dit geschrijf” Heel eenvoudig dit keer. Eigenlijk door een artikel in de courant. Waarbij nader wordt ingegaan op het boek dat ooit door Oostenrijkse korporaal werd geschreven. Zijn naam doet er dit keer niet zo toe, ware het niet dat er sinds kort een rechterlijke uitspraak is gedaan. De wetenschap dat na 70 jaar de eigendomsrechten komen te vervallen, zal ongetwijfeld mede een duit in het zakje hebben gedaan. En wordt 2015 een enigszins belangwekkend jaar. Het gaat over een kamp dat die korporaal ooit heeft gevoerd. Hij noemt het dan ook het zijne: mijn. Gaat vervolgens met verschillende ideeen aan de loop en weet ettelijke miljoenen aan zich te binden. Zij lopen dan wel marcheren voor hem het vuur uit hun laarzen. Zijn op een bepaald moment niet meer te stuiten, voor een belangrijk deel gebaseerd op de slagen die hen eerder zijn toegebracht. Slagen in het veld die miljoenen levens hebben geeist. Het is gelijk een phoenix, in dit geval in de vorm van een adelaar. En die adelaar bezit niet alleen een vlijmscherpe snavel ook zijn klauwen worden gevreesd. Een vrees die niet veel later helaas bewaarheid wordt…
In Amsterdam staat een stadion, wel meerdere zelfs. En waar ik het heb over het olympisch stadion, zal niet direct een beeld van de Arena naar boven komen. Neen, het beeld dat mij op deze woorden bracht, bevindt zich aan de voorkant. Een groot beeld op een sokkel, een beeld ook dat ik op een andere manier associeerde dan ooit de maker van dit beeld waarschijnlijk voor ogen stond. Een gestrekte rechterarm. Een beeld dat doet denken aan al die mensen die zich ooit in een nog groter stadion verzamelden. Ook toen het vuur uit hun laarzen liepen en in het licht van hun fakkels… ja, zij zochten en vonden begeestering, zij stonden op als een man en schaarden zich achter hem. Dat beeld legde ik vast in Amsterdam. Amsterdam dat ook bekend staat om zijn Dokwerker. De Hollandsche Scouwburg. Het Achterhuis. En het ghetto dat daar ooit te vinden was. In die andere tijd. Onder totaal andere omstandigheden. Toen. En nu…”!